لین فونتان - فیلم، عکس و بیوگرافی

لینک کپی سریع

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

محبوب

حرفه ای

گزینه های بیشتر

عکس ها نمایه پوستر پس زمینه عکس لوگو رویداد تبلیغات محصول عکس های پشت پرده عکس های دیگر عکس های ناشناس ویدیوها جوایز

از ویکی پدیا

لین فونتان (/fɒnˈtæn/؛ 6 دسامبر 1887 - 30 ژوئیه 1983) بازیگر آمریکایی مقیم بریتانیا و ستاره اصلی صحنه در ایالات متحده برای بیش از 40 سال بود. او با همسرش آلفرد لانت همکاری کرد. Lunt و Fontanne در سال 1970 جایزه ویژه تونی را به اشتراک گذاشتند. هر دو جایزه امی را در سال 1965 دریافت کردند و تئاتر Lunt-Fontanne برادوی برای آنها نامگذاری شد. فونتان همچنین در سال 1980 برنده افتخار مرکز کندی بود.

به نام لیلی لوئیز فونتان در وودفورد لندن با تبار فرانسوی و ایرلندی متولد شد و پدر و مادرش ژول فونتان فرانسوی و فرانسیس الن تورنلی بودند. او دو خواهر داشت که یکی از آنها بعدها در انگلستان زندگی کرد. دیگری در نیوزلند زندگی می کرد.

او در سال 1921 با بازی در نقش اصلی در فیلم مسخره جورج اس. کافمن-مارک کانلی، دالسی، مورد تحسین قرار گرفت.

او به زودی به دلیل مهارتش به عنوان یک هنرپیشه در کمدی های بالا مشهور شد و در نقش های شوخ طبعی که نوئل کوارد، S.N. بهرمن و رابرت شروود با این حال، او به عنوان نینا لیدز، قهرمان ناامید درام جنجالی نه پرده ای یوجین اونیل، Strange Interlude، از یکی از بزرگترین موفقیت های انتقادی دوران حرفه ای خود لذت برد. از اواخر دهه 1920 به بعد، فونتان منحصراً در وسایل نقلیه ای بازی می کرد که همسرش نیز در آن نقش آفرینی می کرد. از بزرگترین موفقیت‌های تئاتر آنها می‌توان به «طراحی برای زندگی» (1933)، «رام کردن مرد زرنگ» (1935-1936)، «شادی احمق» (1936)، «شب وجود ندارد» (1940) و «کوادریل» (1952) اشاره کرد. طراحی برای زندگی، که نوئل کوارد به صراحت برای خود و لانتز نوشته بود، با مضمون دوجنسیتی و مضمون آن به قدری خطرناک بود که کوارد آن را در نیویورک به نمایش درآورد، زیرا می دانست از سانسور لندن جان سالم به در نخواهد برد. این دو تا زمانی که در سال 1960 بازنشسته شدند، روی صحنه فعال ماندند. فونتان برای یکی از آخرین نقش های صحنه ای خود، در The Visit (1959) نامزد جایزه بهترین بازیگر زن تونی شد.

فونتان و لانت در 27 اثر با هم کار کردند. آرتور مارشال، شخصیت پخش کننده بریتانیایی - که او را در تئاتر کاپریس سنت جیمز (1929) دیده بود - در مورد سبک بازیگری خود با لانت، اظهار داشت: "در نمایشنامه های آن دوره بازیگران منتظر بودند تا صحبت کنند تا شخص دیگری تمام شود، لونت ها همه اینها را وارونه کردند. آنها خطوط را دور ریختند، آنها را زیر پا گذاشتند، آنها را زیر پا گذاشتند، آنها به همان اندازه که مردم حرف می زدند کلمات معمولی را به زبان می آوردند. زندگی."[6]

فونتان تنها سه فیلم ساخت، اما با این وجود در سال 1931 برای فیلم The Guardsman نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد و در مقابل هلن هیز شکست خورد. او همچنین در فیلم های صامت دوم جوانی (1924) و مردی که خود را پیدا کرد (1925) ظاهر شد. لانتز در دهه‌های 1950 و 1960 در چهار محصول تلویزیونی ایفای نقش کرد که هم لانت و هم فونتان جوایز امی را در سال 1965 برای The Magnificent Yankee برنده شدند. فونتان تولید تلویزیونی کلاسیک 1960 پیتر پن با بازی مری مارتین را روایت کرد و دومین نامزدی امی را برای ایفای نقش دوشس بزرگ ماری در پخش تلویزیونی تالار مشاهیر آناستازیا در سال 1967 دریافت کرد، دو مورد از معدود تولیدات نادری که در آن بدون همسرش ظاهر شد. The Lunts همچنین در چندین درام رادیویی در دهه 1940 بازی کرد، به ویژه در برنامه Theatre Guild.

لین فونتان در سال 1983 در سن 95 سالگی بر اثر ذات الریه در "ده دودکش" در Genesee Depot درگذشت و در کنار همسرش در گورستان Forest Home در میلواکی، ویسکانسین به خاک سپرده شد.