پاول کوگان - فیلم، عکس و بیوگرافی

لینک کپی سریع

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

محبوب

حرفه ای

گزینه های بیشتر

عکس ها نمایه پوستر پس زمینه عکس لوگو رویداد تبلیغات محصول عکس های پشت پرده عکس های دیگر عکس های ناشناس ویدیوها جوایز

پاول کوگان در 9 ژوئیه 1931 در لنینگراد به دنیا آمد. او دو مدرک دبیرستان خارجی گرفت، مدرک دانشگاه دولتی لنینگراد و GITIS. به عنوان مجری گنگ توسط اپرای کیروف (مارینسکی فعلی) به کار گرفته شد. او که با هجوم سرنوشت خود را در سینما یافت، بیش از 35 فیلم مستند را کارگردانی کرد. این فیلم‌ها از یک سو شامل «گروه آهنگ‌های نظامی» (1968) با مشارکت پی. موستووی است که جایزه بهترین فیلم، کبوتر طلایی جشنواره لایپزیگ را دریافت کرد. از سوی دیگر، مانند فیلم کامل «شورش در سوبیبور» (1989) که برای خود پاول مکاشفه بود زیرا اولین برخورد او با موضوع یهودی و موضوع هولوکاست یهودیان اروپایی بود و اولین پروژه بین‌المللی شوروی-هلندی بود. در سال 1989، این فیلم برنده جایزه جوریس ایونز در جشنواره بین المللی آمستردام شد.

او به مدت بیست سال در انستیتوی تئاتر، موسیقی و سینماتوگرافی لنینگراد کارگردانی سینما را تدریس می کرد. او برای بیش از ده سال مجری برنامه «سینما و زمان» در تلویزیون لنینگراد بود که از این رو «کاپلر لنینگراد» نام داشت.

در سال 1992، پاول به شدت بیمار شد. پزشکی در روسیه، همراه با آلمان و اسرائیل ناکارآمد بود. پاول در 3 نوامبر 1998 درگذشت. او در کوماروو به خاک سپرده شد.

پاول یک بار از خودش به یاد آورد: «من سومین نوزاد خانواده بودم. برادر بزرگتر به جبهه رفت تا در ماه اول کشته شود. در دوران محاصره شهر، خواهرم که دانشجوی دانشگاه بود، در ارتش خدمت می کرد، در دفاع از ارتش. پدر در محاصره از گرسنگی درگذشت. او یک ساعت ساز بود که در گور دسته جمعی در گورستان پیسکاریفسکویه دفن شد. مادر بلافاصله پس از موفقیت در زمان پس از جنگ درگذشت. در سن 14 سالگی، عصرها شروع به کار کردم، گیره مو، بافتن تورهای ماهیگیر، و خراب کردن جعبه ها. به تدریج، دبیرستان را تمام کردم، در آرزوی ورود به دپارتمان زبان‌شناسی، اما جریان از قبل تغییر کرده بود: «با نامی مانند شما [یک نام یهودی]، کسی اینجا کاری ندارد».

در سال 1948 بود. من برای اقتصاد سیاسی وارد دانشگاه شدم، زمانی که هیچکس به دنبال آن نبود. اما چگونه می توان تنها با بورس تحصیلی زندگی کرد؟ زن مشخصی خبر داد که می‌توان در تئاتر کیروف در یک گروه از سوپرها استخدام شد و گفت: «با جوراب سیاهی که روی صورتت پهن شده، در اجرای «آیدا» نماینده یک پسر سیاهپوست خواهی بود. حقوق من 40 روبل در ماه بود. در دوران طفولیت در کلاس ویولن سل پذیرفته شده بودم. به‌نظر می‌رسد که در نهایت به تناسب بی‌نقصی رسیده‌ام، اما ما مطلقاً پولی برای ساز نداشتیم، بنابراین به کورنت پیستون تغییر می‌دهم. من نواختن کرنت را یاد گرفتم تا زمانی که دندان شکستم، با این حال اشتیاق به موسیقی برنج را تا آخر عمر حفظ کردم. در حالی که در تئاتر بودم، همه چیز را در اپرا از زبان یاد گرفتم. استعداد ادبیات هم وجود داشت. یکی از طرح های من توسط بوریس پولووی در مجله "یونوست" منتشر شد، او از من خواست که به نوشتن ادامه دهم. در حالی که در صحنه، فقط کلاه و دستکش را به لمشف در نقش لنسکی خدمت کردم. از شانس من، من از تئاتر صندوقدار شدم. پس از 10 سال در آن زمان، و دوباره - به دلیل ملیت من.

با این حال، سال 1959 بود. من در امتداد کانال کریوکوف قدم می‌زدم و به سختی می‌دیدم - و نمی‌دانستم که خیلی سخت در کنار تئاتر بود - استودیو «لنکینوخرونیکا» (مستند لنینگراد). آنجا من خودم را مجبور کردم که دستیار مدیر صحنه شوم -