ایان هوگو - فیلم، عکس و بیوگرافی

لینک کپی سریع

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

محبوب

حرفه ای

گزینه های بیشتر

عکس ها نمایه پوستر پس زمینه عکس لوگو رویداد تبلیغات محصول عکس های پشت پرده عکس های دیگر عکس های ناشناس ویدیوها جوایز

ایان هوگو در 15 فوریه 1898، هیو پارکر گیلر در بوستون، ماساچوست به دنیا آمد. دوران کودکی او در پورتوریکو سپری شد - یک "بهشت گرمسیری"، که خاطره آن با او ماند و در حکاکی ها و فیلم هایش ظاهر شد. او در اسکاتلند به مدرسه رفت و از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد و در آنجا اقتصاد و ادبیات خواند.

هوگو در سال 1923 با نویسندۀ آنائیس نین آشنا شد و با آنایس نین ازدواج کرد با بانک ملی شهر کار می کرد. این زوج سال بعد به پاریس نقل مکان کردند، جایی که دفتر خاطرات نین و آرزوهای هنری گیلر شکوفا شد. گیلر می ترسید که همکاران تجاری او علایق او در هنر و موسیقی را درک نکنند، چه رسد به علایق همسرش، بنابراین او زندگی دوم و خلاقانه ای را به عنوان ایان هوگو آغاز کرد. ایان و آنایس در سال 1939 به نیویورک نقل مکان کردند. سال بعد او به کار حکاکی و قلم زنی پرداخت و در کارگاه چاپی آزمایشی استنلی ویلیام هایتر آتلیه 17 که در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی تأسیس شد، کار کرد.

هوگو شروع به تولید تصاویر سورئال کرد که اغلب برای تصویرسازی کتاب های نین استفاده می شد. برای نین، عشق تزلزل ناپذیر و حمایت مالی او ضروری بود - هوگو "مرکز ثابت، هسته... خانه من، پناهگاه من" بود (16 سپتامبر 1937، "نزدیکتر به ماه، خاطرات پاک نشده آنایس نین"، 1937-!939). درام مثلث عشق ادبی، "هنری و جون".

هوگو با الهام از نظراتی مبنی بر اینکه بینندگان در حکاکی های او حرکت می بینند، فیلمسازی را آغاز کرد. او از ساشا حمید، فیلمساز آوانگارد درخواست آموزش کرد، اما به او گفتند: "خودت از دوربین استفاده کن، اشتباهات خودت را بکن، سبک خودت را بساز." هوگو کاوش در رسانه فیلم را به عنوان وسیله ای برای کندوکاو در رویاها، ناخودآگاه و خاطراتش آغاز کرد. او بدون طرحی خاص، تصاویر پر جنب و جوش را جمع آوری می کرد، سپس آنها را دوباره مرتب می کرد یا روی هم می گذاشت، و از طریق کنار هم قرار دادن های شاعرانه ای که خلق می کرد، به دنبال حس پیوند با خود بود. این کاوش‌های شهودی شبیه تداعی‌های عرفانی حکاکی‌های او بود، که او در سال 1946 آن‌ها را به‌عنوان «هیروگلیف‌های زبانی توصیف کرد که در آن ناخودآگاه ما سعی در انتقال پیام‌های مهم و فوری دارد».

در دنیای زیر آب فیلم او «زنگ‌های آتلانتیس»، نور از دنیای بالای سطح سرچشمه می‌گیرد. این دنیای ماورایی است، بی جا و در عین حال ضروری است. در «Jazz of Lights»، چراغ‌های خیابان‌های میدان تایمز، به قول نین، به «جریان زودگذری از احساسات» تبدیل می‌شوند. این جریانی که او همچنین آن را «فانتاسماژوریکال» می‌نامد، تأثیر مهمی بر استن براخاژ داشت که گفت بدون Jazz of Lights (1954)، «انتظار شب وجود نداشت»، فیلم زندگی‌نامه‌ای او که آغازگر دوره جدیدی از فیلم‌سازی مدرنیستی تجربی بود.

هوگو دو دهه آخر عمرش را در آپارتمانی در نیویورک که بالاتر از سطح خیابان بود زندگی کرد. غروب‌ها، که دور تا دور آن را منظره‌ای ساخته دست بشر با نورهای الکتریکی احاطه کرده بود، خاطراتش را در یک ضبط صوت دیکته می‌کرد و هر از گاهی ماتریس‌های مسی را که تصاویر حکاکی‌شده‌ی جهان‌های فوق‌حساس او را در خود جای می‌داد، صیقل می‌داد.

آثار گرافیکی هوگو در مجموعه‌های موزه هنر بالتیمور، موزه بریتانیا، موزه بروکلین، موزه هنر ایندیاناپولیس، کتابخانه کنگره ایالات متحده، موزه هنر مدرن، گالری ملی هنر، موزه هنر رز (دانشگاه براندیس) و موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان ارائه شده است.