آسیا جبار - فیلم، عکس و بیوگرافی

لینک کپی سریع

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

محبوب

حرفه ای

گزینه های بیشتر

عکس ها نمایه پوستر پس زمینه عکس لوگو رویداد تبلیغات محصول عکس های پشت پرده عکس های دیگر عکس های ناشناس ویدیوها جوایز

آسیه جبار (آسیا جبار)، نام مستعار فاطمه زهرا ایمالهاینه، متولد 30 ژوئن 1936 در چرچل الجزایر و درگذشته 6 فوریه 2015 در پاریس، یک زن الجزایری اهل ادب است، او در سال 1967 تابعیت فرانسوی را دریافت کرد. او یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین نویسندگان مغرب زمین محسوب می شود. او در سال 2005 به عضویت آکادمی فرانسه انتخاب شد و اولین نویسنده آفریقای شمالی بود که در آنجا پذیرفته شد.

آسیه جبار در 30 ژوئن 1936 در یک خانواده سنتی الجزایری از طبقه متوسط به دنیا آمد. پدرش معلم است، مادرش از خانواده برکانی است که اجداد او در کنار عبد القادر جنگیده است. آسیه جبار دوران کودکی خود را در موزاییه گذراند و در مدرسه فرانسوی و سپس در یک مدرسه خصوصی قرآنی تحصیل کرد. او از 10 سالگی در کالج بلیدا تحصیل کرد و یونانی باستان، لاتین و انگلیسی را آموخت. او در سال 1953 مدرک لیسانس گرفت و در دبیرستان فعلی امیر عبدالقادر وارد هیپوخاگن شد. در سال 1954، او وارد khâgne در Lycée Fénelon (پاریس) شد. سال بعد، او در بخش تاریخ به École Normale Supérieure برای دختران جوان در Sèvres پیوست. او اولین زن الجزایری است که به این مدرسه پیوست. در سال 1956، او شعار اعتصاب اتحادیه عمومی دانشجویان مسلمان الجزایر را دنبال کرد که به سرکوب استعمار در الجزایر اعتراض کردند و امتحانات خود را قبول نکرد، از مدرسه حذف می‌شد. سپس تصمیم گرفت اولین رمان خود را به نام لا سوف با نام مستعار «آسیا جبار» بنویسد: آسیا، تسلی و جبار، ناسازگاری. ژنرال دوگل به دلیل "استعداد ادبی" خود در سال 1959 درخواست بازگرداندن او به مدرسه را خواهد داد.

او با ولید گارن نویسنده ازدواج کرد و فرانسه را به مقصد شمال آفریقا ترک کرد. از آن سال به تحصیل و تدریس تاریخ معاصر و معاصر مغرب زمین در دانشکده ادبیات رباط پرداخت. او در حال تنظیم یک پروژه پایان نامه در مورد لالا مانوبیا، یک مادر مقدس از تونس است. در 1 ژوئیه 1962، او به الجزایر بازگشت. او به عنوان استاد دانشگاه الجزیره منصوب شد. در سال 1965 او به همراه ولید گارن، یتیم محمد گارن را به فرزندی پذیرفت. از سال 1966 تا 1975، او اغلب در فرانسه زندگی می کرد و به طور منظم در الجزایر اقامت داشت. او برای دومین بار با ملک علولا ازدواج کرد که متعاقباً از او جدا شد. او دو فیلم را کارگردانی کرد، La Nouba Des Femmes Du Mont Chenoua در سال 1978، یک فیلم بلند که جایزه FIPRESCI را در جشنواره فیلم ونیز در سال 1979 به ارمغان آورد و یک فیلم کوتاه به نام La Zerda Ou Les Chants De L'Oubli در سال 1982.

از سال 1997 تا 2001، او مدیر مرکز مطالعات فرانسه و فرانسه در دانشگاه ایالتی لوئیزیانا بود. در سال 1999، او از پایان نامه خود در دانشگاه پل والری مونپلیه، با موضوع کار خود دفاع کرد. در همان سال به عضویت آکادمی سلطنتی زبان و ادبیات فرانسه بلژیک انتخاب شد. از سال 2001، او در گروه مطالعات فرانسه در دانشگاه نیویورک تدریس کرده است. در 16 ژوئن 2005 به ریاست آکادمی فرانسه برگزیده شد. او دکتر افتخاری از دانشگاه وین (اتریش)، دانشگاه کنکوردیا مونترال (کانادا) و دانشگاه اوسنابروک (آلمان) است.

او در 6 فوریه 2015 در پاریس درگذشت. وی در 13 فوریه 2015 در زادگاهش چرچل در 100 کیلومتری غرب الجزیره با حضور عزیزان، شخصیت های ادبی و سیاسی و جمع کثیری به خاک سپرده شد.

2 برنده می شود