لینک کپی سریع

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

محبوب

حرفه ای

گزینه های بیشتر

در 17 و 19 دسامبر 2014 در تئاتر رئال، مادرید، اسپانیا فیلمبرداری شد.\n\nتولید مشترک تئاتر رئال و Fran\u00e7ois Roussillon et Associ\u00e9s با مشارکت France T\u00e9l\u00e9l\u00e9l\u00e9visions و NHK de National ducinma. l'image anim\u00e9e.\n\n\n\nبنجامین بریتن (1913-1976) مدتی قبل از نوشته شدن اولین نت‌ها، در نظر داشت رمان مرگ در ونیز در سال 1912 توماس مان را به اپرا تبدیل کند. گامی تعیین کننده در سپتامبر 1970 برداشته شد که او از مایفانوی پایپر درخواست یک لیبرتو کرد. او قبلاً متن دو اپرای قبلی آهنگساز را که هر دو بر اساس رمان‌های هنری جیمز بودند، تهیه کرده بود: چرخش پیچ (1954) و اوون وینگرو (1970).\n\nبریتن متوجه شد که در آن زمان که کار روی موسیقی-تئاتر خود را شروع کرد، اقتباسی از کارگردانی لوکیونچی از Death in Venice بود. داستان کوتاه برای صفحه نمایش فیلم ویسکونتی که از موسیقی گوستاو مالر استفاده می کند در سال 1971 اکران شد و تبلیغات گسترده ای به دست آورد. با این حال، بریتن همیشه مراقب بود که به این نکته اشاره کند که پنج یا شش سال قبل از اکران فیلمی که هرگز ندیده بود، قصد داشت همان داستان را به عنوان یک پروژه اپرایی اقتباس کند.\n\nدر طی دو سال بعد، در زمان وخامت وضعیت سلامتی، آهنگساز بار سنگینی از جمله چندین تعهد ضبط و اجرای و همچنین پروژه های خلاقانه را به عهده گرفت. او قبل از انجام عمل جراحی قلب باز در بیمارستان در ماه مه 1973 موفق شد موسیقی مرگ در ونیز را تکمیل کند. این اپرا که معلوم شد آخرین مشارکت بریتن در رسانه بود در 16 ژوئن 1973 در سالن کنسرت مالتینگز اسنیپ به عنوان بخشی از بیست و هشتمین جشنواره آلدبورگ به نمایش درآمد. به دلیل وضعیت ظریف سلامتی آهنگساز، امکان حضور او در اولین اجرا وجود نداشت، اگرچه او شش روز بعد توانست به پخش زنده اجرای دوم گوش دهد.\n\nبریتن نگران بود که روایت باید به منبع اصلی پایبند باشد و از حمایت گولو مان، پسر نویسنده، برای پروژه خود اطمینان حاصل کرد. طرح کلی داستان کاملاً ساده است. گوستاو فون اشنباخ، رمان نویس مشهور و میانسالی که از یک بلوک خلاقانه برخوردار است، به ونیز سفر می کند تا قدرت های شکست خورده خود را احیا کند. زمانی که او در آنجا اقامت دارد، شیفته زیبایی یک پسر جوان لهستانی به نام تادزیو می شود که او نیز با خانواده اش به دیدار می رود. وسواس فزاینده اشنباخ مصادف با یک اپیدمی وبا در شهر است که مقامات تلاش می کنند آن را پنهان کنند. در حالی که خانواده لهستانی در حال آماده شدن برای عزیمت هستند، آسشنباخ در ساحلی می نشیند، جایی که پس از مشاهده تحقیر شدن پسر در یک بازی خشن، می میرد.\n\nیکی از دلایلی که بریتن مصمم بود مرگ در ونیز را کامل کند، تمایل او برای نوشتن یک نقش اصلی مهم برای شریک شخصی و حرفه ای طولانی مدت خود، تنور پیتر پیرز (1960) بود. گلابی از زمان بیلی باد (1951) به جای نقش اصلی در تمام آثار اپرایی اصلی بریتن، نقش‌های مکمل را بر عهده گرفته بود، اما اکنون احتمالاً بزرگترین نقش او و نقشی که کاملاً قدرت موسیقایی و تفسیری او را آزمایش می‌کرد، به او معرفی شد. آشنباخ در سراسر جهان حضور غالب دارد و مشارکت های آوازی او از آریا تا رسیتیتیوهای دکلمه ای را شامل می شود. این رسیتیتیوها که عمدتاً با پیانو همراه می‌شوند (یا به عبارت بهتر با نقطه‌گذاری) به عنوان مونولوگ‌های داخلی در نظر گرفته می‌شوند که به شخصیت اجازه می‌دهد تا نشخوار و تک‌گویی داشته باشد. با ارائه تداوم بین بسیاری از صحنه‌های کوتاه اپرا، آنها با نماد آزاد نوشته شده‌اند که بریتن در تمثیل‌های کلیسایی‌اش رودخانه کرلو (1964)، کوره آتشین سوزان (1966) و پسر ولگرد (1968) ایجاد کرده بود. تنها استثنا در این، تک‌نوازی آغازین است، زمانی که اشنباخ اعلام می‌کند که به یک توقف خلاقانه رسیده است: «ذهن من می‌تپد و هیچ کلمه‌ای نمی‌آید»: در این مثال، نت‌نویسی اندازه‌گیری می‌شود و ارکستر همراهی.\n\nبخش اصلی دیگر اپرا، آزاردهنده و اسرارآمیز است که توسط مسافری اسرارآمیز و اسرارآمیز در مواجهه با Aschennishbaerch. نویسنده برای رفتن به ونیز. معلوم می‌شود که این شخصیت تهدیدآمیز، ارباب سرنوشت اشنباخ است و در چهره‌های مختلف دیگری تکرار می‌شود، که همگی در سقوط آشنباخ نقش داشته‌اند: فوپ مسن، گندولیر قدیمی، مدیر هتل، آرایشگر هتل، رهبر بازیکنان و صدای دیونوسوس. این نقش همه‌کاره، یک نوع بدخیم در دوران مشهور الک گینس به‌عنوان اعضای خانواده‌اش در فیلم کمدی تاریک 1949 Ealing، قلب‌های مهربان و تاج‌گذاری، برای باس باریتون جان شرلی-کویرک خلق شد، خواننده‌ای که بریتن به‌خاطر مهارت‌های بازیگری، مهارت‌های بازیگری و همچنین شخصیت‌هایش هرگز تحسین نمی‌کرد. و خانواده و دوستانش همگی از طریق رسانه رقص (که توسط سر فردریک اشتون برای اجراهای اولیه طراحی شده است) ارتباط برقرار می کنند. این نشان‌دهنده دوری آنها از زبان‌آشنباخ است و همچنین انرژی و جنبش جوانی را در اپرا به‌عنوان نقطه مقابل مشارکت‌های عموماً سست و درون‌نگر نویسنده بیمار ایجاد می‌کند. نقش آپولو که در رویاهای اشنباخ ظاهر می شود، در میان بخش های کوتاه تر آواز، برای جیمز بومن کنترتنور ساخته شد. همچنین گروه کری وجود دارد که گوندولی‌ها، گداها، فروشندگان خیابانی و گردشگران را به تصویر می‌کشد، و از آن بخش‌های انفرادی جزئی گرفته شده است، مانند فروشنده توت‌فرنگی و پیشخدمت هتل.\n\nپارتیتور بریتن دقت و وضوحی اتاق‌مانند دارد با برخی از قطعات ارکستری غنی‌تر که برای خود گذرگاه‌های ارکستری اختصاص داده شده است. سایه و شوم نیروهای مورد نیاز متوسط و سنتی هستند (بادی دوبل و برنج، توبا، تیمپانی، چنگ، پیانو و بخش زهی کاهش یافته) به استثنای بخش کوبه ای که به پنج نوازنده نیاز دارد. سازهای تن و بدون تن آنها نسخه ای منحصربفرد از موسیقی گاملان را تشکیل می دهد که پیشرفتی از کاوش قبلی بریتن در زمینه مواد شرقی در باله او شاهزاده بتکده ها (1956) است. در اینجا، از سازهای کوبه ای برای نشان دادن «دیگری» استفاده می شود که توسط دنیای عجیب و غریب و غیرقابل دسترس تادزیو و خانواده اش که از چشمان اشنباخ دیده می شود، نمایش داده می شود. متداول‌ترین ابزاری که برای به تصویر کشیدن پسر جوان استفاده می‌شود، ویبرافون است و کیفیت مبهم و مبهم آن کاملاً مناسب به نظر می‌رسد.\n\nاز سازهای معمولی نیز به شیوه‌ای بسیار شخصی استفاده می‌شود. بادهای چوبی سرپانتین و توبای بیله‌ای مجرای اصلی بیماری و هجوم هستند. در مقابل، ریسمان‌ها اغلب درخشان و نیروبخش هستند و میل اشنباخ برای سفر به جنوب را به تصویر می‌کشند و مناظر نامحدود دریای آزاد و آسمان را در سفر او منتقل می‌کنند.\n\nاز لحاظ ساختاری، مرگ در ونیز بر اساس مجموعه‌ای از روابط متقابل انگیزشی پیچیده و ارجاعات متقابل موضوعی بنا شده است. بریتن با اصلاح مداوم تعدادی از ایده های انتخاب شده با دقت، شدت و احساس فزاینده ناراحتی و وسواس ایجاد می کند. موتیف کوچکی که در اصل در پرده اول، صحنه 1، در خط اول انفرادی مسافر، «شگفت‌ها آشکار می‌شوند» با آن مواجه شد، در حالی که او به طرز اغواگرانه‌ای آشنباخ را متقاعد می‌کند تا به جنوب سفر کند، بذری می‌کارد که به تدریج کل موسیقی را هجوم می‌آورد و تضعیف می‌کند. این موتیف با طاعون همراه می‌شود، که اغلب در توبا شنیده می‌شود و حتی می‌توان آن را در طرح کلی طغیان پرشور نویسنده از "دوستت دارم" در پایان پرده اول ردیابی کرد. عنوان جمهوری "La Serenissima" نیز به عنوان یک لایت موتیف اپرا را تسخیر می‌کند. این اولین بار به صورت گستاخانه توسط جوانانی که با یک فوپ سالخورده متنفر از آشنباخ، همسفرهای نویسنده در سفر به ونیز هستند، مواجه می‌شوند. جوهر اورتور زیبا را تشکیل می دهد که بعد از مقدمه قرار می گیرد و سپس به بارکارولی تبدیل می شود که همراه با سفرهای مکرر اشنباخ در تله کابین است.\n\nاپرا با پایانی ارکستری شامل دیالوگ تند تندزیو به پایان می رسد. آشنباخ. این تنها باری است که این دو موسیقی متمایز با هم در پارتیشن شنیده می‌شوند، یک همصدایی طولانی مدت که برای قهرمان اصلی خیلی دیر می‌آید. در حالی که آنها جدا و مخلوط نشده باقی می مانند، با هم در سکوت می درخشند. این لحظات پایانی اپرا دارای قدرت دراماتیک غیرقابل انکاری است، اما یکی از مهم‌ترین اپیزودهای موسیقایی کمی زودتر اتفاق می‌افتد، زمانی که نویسنده سرود زیبایی را بر اساس گفت‌وگوی سقراط با فیدروس می‌خواند: «اما این زیبایی است، فیدروس، که از طریق حواس کشف می‌شود، و حواس به شور و شوق منجر می‌شود، به فایدروس و اشتیاق. این، آخرین مورد از بسیاری از آریوس های غنایی بزرگ که بریتن برای گلابی نوشت، شاید اوج بیانی این شاهکار ماهرانه و دست نیافتنی باشد.