Biografia
Helvio Soto Soto urodził się 21 lutego 1930 roku w Santiago. Był chilijskim reżyserem, uważanym za jednego z najważniejszych twórców filmowych połowy lat 60. i 70. XX wieku.
Poszedł do szkoły prawniczej, której nigdy nie praktykował. W bardzo młodym wieku, słysząc wezwanie komunikacji, wyemigrował z Chile, zajmując stanowiska asystenta przy filmach kręconych w Argentynie i pracując w radiu w Ekwadorze. Napisał kilka książek, takich jak Semana a semana, które regularnie odnosiły sukcesy krytyczne.
Kiedy kino powraca do Chile, kino zaczyna przeżywać niespotykany wcześniej rozkwit: pojawienie się kamer 16 mm oraz koncepcje społeczno-polityczne nadają kinu powstającemu nie tylko w tej części, ale także w Ameryce Łacińskiej, odnowiający klimat. Jego pierwszy film, inspirowany neorealizmem i jego koncepcją społeczną, nosił tytuł Yo tenía un camarada (Miałem towarzysza) i powstał dzięki wsparciu Kina Eksperymentalnego Uniwersytetu Chile w 1964 roku. Kino Eksperymentalne skupiało w tamtych latach młodych reżyserów, którzy w awangardowej i beztroskiej postawie zaczęli filmować rzeczywistość taką, jakiej nigdy wcześniej nie pojawiała się na ekranie. Pedro Chaskel przy montażu, Héctor Ríos jako fotograf i Gustavo Becerra w muzyce stali się podstawą grupy kluczowych twórców filmowych tamtego okresu i stąd pierwsze filmy Raúla Ruiza, Miguela Littína, Álvaro Ramíreza, Carlosa Floresa del Pino, Leonardo Céspedesa i szerokiego grona twórców filmów dokumentalnych przeszły do historii jako twórcy Nowego Kina Chilijskiego.
Po swoich pierwszych filmach krótkometrażowych nakręcił swój najbardziej zapamiętany i kontrowersyjny film Caliche Sangriento. Ocenzurowany przez rząd Eduardo Frei Montalvy pod naciskiem wojska, ujrzał światło dzienne po porozumieniu, które utrudniało usunięcie części plakatów szkodzących wrażliwości tamtych lat. Z tego powodu film był szeroko rozpowszechniany, ale kiedy już go wyświetlono, w prasie nie powiedziano nic i niewiele.
Helvio Soto, który objął stanowisko Salvadora Allende w 1970 r., zostaje powołany do przejęcia zadań administracyjnych w Telewizji Narodowej Chile, gdzie pełnił tę funkcję równolegle do pracy reżysera niektórych seriali telewizyjnych. Dopiero w 1971 roku udało mu się nakręcić kolejny film fabularny Voto + fusil, będący krytycznym spojrzeniem na historię Chile, odbieraną nieregularnie. Później nakręcił film fabularny będący połączeniem fikcji i dokumentu, który nigdy nie został pokazany w Chile, ponieważ zamach stanu nagle przerwał rozwinięte do tego czasu procesy demokratyczne.
Jego pierwszy „europejski” film jest bodaj największym sukcesem w jego karierze. Llueve sobre Santiago ukazuje dni zamachu stanu, tortur, porwań i zaginięć. Został doceniony w Europie, Azji i Ameryce Północnej, ale został zakazany przez reżim wojskowy. Helvio Soto przeżywa wygnanie w odległych krajach i wraca do Chile dopiero w latach 90., gdzie całą swoją energię poświęca kształceniu nowych pokoleń filmowców.
