Biografia
Françoise Dorin (23 stycznia 1928 - 12 stycznia 2018) była francuską aktorką, komediantką, powieściopisarką, dramatopisarką i autorką tekstów. Największe sukcesy odniosła w latach 70., była autorką około 30 sztuk teatralnych i ponad 25 książek, a także pisała piosenki dla różnych artystów. Dorin napisała piosenkę N'avoue jamais, którą Guy Mardel wykonał w imieniu Francji na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1965 roku. Została mianowana dowódcą Legii Honorowej, Officier Ordre des Arts et des Lettres i Grand officier de l'ordre National du Mérite. Rada Paryża jednomyślnie przyjęła nazwę ulicy w 17. dzielnicy Paryża po jej śmierci.
Dorin urodziła się 23 stycznia 1928 r. w 17. dzielnicy Paryża. Była córką autora tekstów René Dorina i jego żony Yvonne Guilbert. Dorin miał jednego brata. Prababcia Dorin była właścicielką sklepu z kawą, który przejął jej dziadek ze strony matki, Athanase Guilbert. Uczyła się w Cours Hattemer. Dorin ożenił się 2 października 1958 r., a później rozwiódł się z aktorem Jeanem Poiretem i oboje mieli córkę. Później wyszła ponownie za mąż za aktora i pisarza Jeana Piata od 1975 do 2018 roku. Rankiem 12 stycznia 2018 roku Dorin zmarł w l'hôpital de Courbevoie w Hauts-de-Seine.
Zadebiutowała na scenie w cinéma-théâtre d'Yvetot w 1946 roku, ale na scenie czuła się niekomfortowo. Po czteroletnim szkoleniu u boku Rogera Hanina i Michela Piccoli oraz trzyletniej pracy dla ojca w Théâtre des Deux Ânes, kiedy ten zapoznawał ją z literaturą klasyczną, jej debiutancki debiut w recenzjach autorów tekstów miał miejsce podczas produkcji Aveux les plus doux w 1957 roku w Théâtre des Deux-Anes. W następnym roku Dorin recenzował „Le Chinois” w Théâtre La Bruyère. Napisała piosenkę N'avoue jamais, którą wykonał Guy Mardel, reprezentant Francji na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1965 r. Dorin napisała swoją pierwszą sztukę Comme au théâtre w 1967 r. pod pseudonimem, a rok później napisała La Invoice i prezentowała program telewizyjny Paris Club, który był nadawany w 1969 r.
W latach 70. była autorką Un sale égoïste, Les Bonshommes w tym samym roku, Vos gueules les mouettes w 1971, l'Age en question w 1972, musicalu Monsieur Pompadour w tym samym roku, Le Tournant w 1973, dwuaktowej komedii Le Tube w 1975, l'Autre Valse w 1976, Si t'es beau, t'es con w 1976 r. i Le Tout pour le tout w 1978 r. To uczyniło Dorina jednym z najczęściej wystawianych autorów we Francji w latach 70. i w tym okresie odniósł największy sukces. W 1980 roku napisała „Les Lits à une place”, które sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy, oraz „L’Intoxe”, którego bilety wyprzedały się każdego wieczoru w Paryżu. Dorin napisał później les Miroirs truqués w 1982 r., trzyaktową sztukę l'Etiquette w 1983 r., les Jupes-culottes w 1984 r., la Valise en carton w 1986 r., Les Cahiers Tango w 1987 r., les Corbeaux et les renardes w 1988 r. oraz był autorem dialogów do filmu A deux minut près w 1989 roku. ...
Źródło: Artykuł „Françoise Dorin” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
