Biografia
Maurice Binder (4 grudnia 1918 - 9 kwietnia 1991) był amerykańskim projektantem tytułów filmowych najbardziej znanym ze swojej pracy przy 16 filmach o Jamesie Bondzie, w tym pierwszym, Dr. No (1962) oraz przy filmach Stanleya Donena z 1958 roku.
Urodził się w Nowym Jorku, ale od lat pięćdziesiątych XX wieku pracował głównie w Wielkiej Brytanii. W 1951 roku Binder wyreżyserował dwa filmy krótkometrażowe z mało znanej serii Meet Mister Baby; filmy te zachowały się w Filmotece Akademii w 2015 roku. Swój pierwszy projekt tytułu filmowego wykonał dla filmu Niedyskretny Stanleya Donena (1958). Producenci Bonda po raz pierwszy zwrócili się do niego po tym, jak byli pod wrażeniem jego projektów tytułów do komedii Donena Trawa jest bardziej zielona (1960). Binder dostarczył także sekwencje do Donena dla Charade (1963) i Arabesque (1966), do obu towarzyszyła muzyka Henry'ego Manciniego.
Binder stworzył charakterystyczną sekwencję lufy pistoletu do tytułów otwierających pierwszy film o Bondzie, Dr. No (1962). Binder pierwotnie planował zastosować kamerę skierowaną w dół lufy działa kalibru .38, ale spowodowało to pewne problemy. Nie mogąc przymknąć obiektywu standardowego aparatu na tyle, aby ustawić ostrość całej lufy pistoletu, jego asystent Trevor Bond stworzył kamerę otworkową, aby rozwiązać problem, dzięki czemu lufa stała się krystalicznie czysta.
Binder opisał genezę sekwencji lufy w ostatnim wywiadzie, jaki nagrał przed śmiercią w 1991 roku: Zrobiłem to w pośpiechu, bo za dwadzieścia minut musiałem być na spotkaniu z producentami. Tak się złożyło, że mam małe białe naklejki z cenami i pomyślałem, że użyję ich jako strzałów z pistoletu na ekranie. James Bond przeszedł i strzelał, a na ekranie spłynęła krew. To był około dwudziestominutowy scenorys, który zrobiłem, a oni powiedzieli: „To wygląda świetnie!”.
Co najmniej jeden z krytyków zauważył również, że sekwencja przypomina strzał z broni wystrzelonej w stronę publiczności pod koniec Wielkiego napadu na pociąg (1903). Binder jest również znany z przedstawiania w swoich pracach kobiet wykonujących różnorodne czynności, takie jak taniec, skakanie na trampolinie czy strzelanie z broni. Obie sekwencje są znakami towarowymi i podstawowymi elementami filmów o Jamesie Bondzie. Następcą Maurice'a Bindera został Daniel Kleinman na stanowisku tytułowego projektanta GoldenEye (1995).
Przed GoldenEye jedynymi filmami o Jamesie Bondzie, do których nie stworzył napisów początkowych, były From Russia with Love (1963) i Goldfinger (1964), oba zaprojektowane przez Roberta Brownjohna.
Binder nakręcił początkowe i końcowe sekwencje z udziałem myszy (zwierzę, które nie pojawiło się ani w powieści, ani w filmie) do filmu Mysz, która ryknęła (1959), sekwencję mnichów sfilmowanych jako mozaika wyjaśniającą historię Złotego Dzwonu w The Long Ships (1963) oraz sekwencję hiszpańskich tancerzy wyjaśniających, dlaczego aktualne wówczas wzmianki o broni nuklearnej znikającej w wypadku B-52 przeniosły się z Hiszpanii do Grecji w Dniu, w którym wyszła ryba (1967).
Zaprojektował sekwencję tytułową do Sodomy i Gomory (1963), która zawierała orgię (jedyną w filmie). Wyreżyserowanie sekwencji, która pierwotnie miała zająć jeden dzień, zajęło mu trzy dni.
Binder był także producentem The Passage (1979) i konsultantem wizualnym przy filmach Dracula (1979) i Oxford Blues (1984).
Binder zmarł na raka płuc w Londynie w wieku 72 lat.
Źródło: Artykuł „Maurice Binder” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
