Biografia
Culhane pracował dla wielu amerykańskich studiów animacji, w tym dla Fleischer Studios, studia Ub Iwerks, Walt Disney Productions i studia Walter Lantz. Rozpoczął karierę animatora w 1925 roku, pracując dla studia J.R. Bray i jest znany z promowania talentów animacyjnych swojej pisarki/asystentki w Fleischer Studios na początku lat 30. XX wieku, Lillian Friedman Astor, co uczyniło ją pierwszą kobietą animatorką studyjną. Pracując nad sekwencją krabów do filmu „Hawaiian Holiday” odkrył metodę animacji polegającą na duszeniu przez kilka dni, a następnie narysowaniu całości na raz w formie ogólnych szkiców, od razu, bez odwoływania się do lewej półkuli mózgu. Był głównym animatorem filmu „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”, animując prawdopodobnie najbardziej znaną sekwencję w filmie, animację krasnoludków maszerujących do domu ze śpiewem „Heigh-Ho”. Ukończenie tej sceny zajęło Culhane’owi i jego asystentom sześć miesięcy. W tym czasie rozwinął swoją „szybką” technikę używania tylko prawej strony mózgu i animacji za pomocą szybkich, przerywanych szkiców. W 1944 roku współpracował przy „Największym człowieku w Syjamie” z grafikiem Artem Heinemannem. W tej animacji „król Syjamu przemyka obok drzwi o wyraźnie fallicznym kształcie i spogląda na inne, które imitują pochwę”[3]. W dalszej części swojej kariery Culhane przez krótki czas pracował w oddziale Chucka Jonesa w Warner Bros, zanim został reżyserem w firmie Lantz, gdzie nakręcił klasyk Woody’ego Woodpeckera z 1944 r., Cyrulik sewilski – kreskówkę słynącą z jednego z pierwszych zastosowań szybkiego cięcia, po zaczerpnięciu pomysłu od Siergieja Eisensteina. W Lantz wprowadził do kreskówek sztukę eksperymentalną inspirowaną rosyjską awangardą. Pod koniec lat czterdziestych założył Shamus Culhane Productions (do tej pory Culhane używał swojego rodowego nazwiska James, zanim zaczął używać irlandzkiej odmiany Shamus), jedną z pierwszych firm, które stworzyły animowane reklamy telewizyjne. Wyprodukowała także animację do co najmniej jednego z filmów z serii Bell Telephone Science Series. Firma Shamus Culhane Productions upadła w latach 60. XX wieku, kiedy to Culhane został szefem następcy Fleischer Studios, Paramount Cartoon Studios. Opuścił studio w 1967 roku i przeszedł na częściową emeryturę. Culhane napisał dwie wysoko cenione książki o animacji: poradnik/podręcznik Animation from Script to Screen oraz swoją autobiografię Talking Animals and Other People. Ponieważ Culhane pracował dla wielu głównych hollywoodzkich studiów animacji, jego autobiografia zawiera wyważony ogólny przegląd historii złotego wieku amerykańskiej animacji. Po śmierci 2 lutego 1996 r. Culhane pozostawił drugą żonę, byłą Juanę Hegarty, oraz dwóch synów z pierwszego małżeństwa z Maxine Marx (córką Chico Marx), które zakończyło się rozwodem: Brian Culhane z Seattle i Kevin Marx Culhane z Portland w Oregonie. – Z Wikiepedii
