Biografia
Maxime Alexandre urodził się w Renaix w Belgii w 1971 roku. W wieku pięciu lat wraz z matką, siostrami i bratem przeprowadził się do Rzymu we Włoszech. Jego ojczym, Inigo Lezzi (w tym okresie A.D. dla Marco Bellocchio, Gianniego Amelio i Nanni Moretti), pozwolił Maxime'owi odkrywać po kolei plany włoskiego kina. Maxime wkrótce zaczął pracować jako młody aktor w kilku filmach, w tym w „Une Page d'Amour” w reżyserii Elie Chouraqui z Anouk Aimée i Bruno Cremerem oraz w „Bianca” Nanni Morettiego w 1984 r. Kilka lat później Maxime odkrył swoją pasję fotograficzną na planie krótkometrażowego filmu wyreżyserowanego przez jego ojczyma. Pod koniec lat 80. Maxime przeprowadził się z rodziną do Paryża, gdzie rozpoczął karierę w dziale kamery, pracując przy reklamach, ucząc się od świetnych operatorów, takich jak Darius Kondji, J.Y. Escoffier, P. Lhomme, Vilko Filak oraz włoscy autorzy zdjęć, m.in. Tonino Delli Colli i Franco Di Giacomo. Jego najwcześniejszą pracą jako reżysera zdjęć były zdjęcia do drugiej części reklamy dla Michela Gondry'ego. W 2001 roku Maxime poznał Alexandre'a Aję i Gregory'ego Levasseura, pracujących w drugiej ekipie ojca Aji, Alexandre'a Arkadiego, przy filmie „Przełom świtu” napisanym przez Aję i Levasseura. Dwa lata później cała trójka współpracowała przy reżyserskim debiucie Aji „High Tension”. Film zyskał międzynarodowe uznanie jako początek francuskiej nowej fali horroru w pierwszej dekadzie XXI wieku i został zlecony do dystrybucji przez Lions Gate Films.
Maxime, Alexandre i Gregory ponownie współpracowali przy remake'u filmów „Wzgórza mają oczy” i „Lustra”. Podczas kręcenia filmu Hills Have Eyes Maxime poznał Wesa Craveda, z którym pracował nad „Paris, Je T'aime” – antologią skupiającą dzieła Alexandra Payne’a, The Coen Brothers, Vincenzo Natali i innych, a film został wybrany do pokazu w ramach Un Sure Regard na Festiwalu Filmowym w Cannes, co było dla Maxime’a drugim filmem po „Marock” w reżyserii Laili Marrakchi w 2005 roku.
W 2006 roku Maxime został uznany przez Variety za jednego z dziesięciu operatorów wartych obejrzenia.
Potem pojawiło się kilka innych filmów, w tym P2 w reżyserii Francka Khalfouna; Szaleni – Brecka Eisnera; Głosy w reżyserii Marjane Satrapi; Pełzanie, Alexandre Aja; Shazam autorstwa Davida F. Sandberga oraz wkrótce premiera Never let go Alexandre Aja i Paris Paradis autorstwa Marjane Satrapi.
