Biografia
Jacques-Henri Laffite (urodzony 21 listopada 1943) to były francuski kierowca wyścigowy, który startował w Formule 1 od 1974 do 1986. Odniósł sześć zwycięstw w Grand Prix, a wszystko to jadąc dla zespołu Ligier. Od 1997 do 2013 roku Laffite był prezenterem TF1.
Jacques-Henri Laffite urodził się 21 listopada 1943 r. w Paryżu. Uczęszczał do prywatnej szkoły Cours Hattemer.
Laffite zadebiutował w Formule 1 w 1974 roku w zespole Iso – Marlboro Franka Williamsa. W następnym roku ścigał się w tym samym zespole, obecnie Williams, zdobywając drugie miejsce w Grand Prix Niemiec na torze Nürburgring.
W 1976 roku Laffite przeniósł się do francuskiego zespołu Ligier, zdobywając 20 punktów i pole position w Grand Prix Włoch. Następne dwa sezony były przejściowe, choć udało mu się wygrać swoje pierwsze Grand Prix w Anderstorp w Grand Prix Szwecji w 1977 roku.
Sezon 1979 rozpoczął się zwycięstwem Laffite w pierwszych dwóch wyścigach. O tytuł mistrza świata walczył do ostatnich wyścigów, ale ostatecznie z 36 punktami zajął dopiero czwarte miejsce. Kolejne dwa sezony były podobne, z dwoma kolejnymi czwartymi miejscami w mistrzostwach i kolejnymi trzema zwycięstwami. Jednak w 1982 roku Laffite zajął w końcowej klasyfikacji dopiero 17. miejsce z zaledwie 5 punktami.
We wczesnych latach 80. Laffite odbył także trzy wyjazdy na koniec sezonu do Australii, aby ścigać się w niemistrzowskim Grand Prix Australii. Nie udało mu się ukończyć swojego pierwszego wyścigu w 1981 r. (miał szczęście, że wystartował po tym, jak jego samochód uderzył w ścianę na zewnętrznej stronie ostatniego zakrętu krótkiego (1,609 km (1000 mil)) Calder Park Raceway w kwalifikacjach, ale jego lokalna załoga była w stanie go naprawić na czas wyścigu). W 1982 r. zajął drugie miejsce za innym Francuzem Alainem Prostem, a w 1983 r. trzecie za Brazylijczykiem Roberto Moreno i Australijczykiem Johnem Smithem. We wszystkich swoich przejazdach AGP przed Formułą 1 Laffite jeździł Formułą Pacific lub Formułą Mondial Ralt RT4 napędzaną 1,6-litrowym silnikiem Ford l4.
Wyniki w kolejnych dwóch sezonach nie były dużo lepsze, kiedy wrócił do Anglii, aby ponownie ścigać się dla Williamsa (odpowiednio 11 i 5 punktów). Laffite, czterdziestolatek, powrócił do Ligiera w 1985 roku: w tym sezonie trzykrotnie stawał na podium (Wielka Brytania, Niemcy i Australia), zdobywając łącznie 16 punktów. W 1986 roku zdobył 14 punktów, w tym dwa razy stanął na podium w pierwszej połowie sezonu, ale złamał obie nogi w wypadku na początku Grand Prix Wielkiej Brytanii na torze Brands Hatch, po czym wycofał się z Formuły 1. Wyścig został zatrzymany i wznowiony bez Laffite'a, który w ten sposób został sklasyfikowany jako niestartujący i zakończył karierę z Grahamem Hillem pod względem największej liczby startów w Grand Prix. Był kierowcą odnoszącym największe sukcesy w historii Ligiera, zdobywając sześć z dziewięciu zwycięstw.
W wyniku kontuzji Laffite'a od sezonu 1988 weszły w życie nowe zasady bezpieczeństwa, które stanowiły, że we wszystkich samochodach stopy kierowcy muszą znajdować się za linią przedniej osi.
Laffite doszedł do siebie po kontuzjach i później ścigał się samochodami turystycznymi, zajmując 17. miejsce w inauguracyjnych Mistrzostwach Świata Samochodów Turystycznych, prowadząc Alfa Romeo 75 dla Alfa Corse, a także ścigając się przez trzy sezony w niemieckiej serii DTM. ...
Źródło: Artykuł „Jacques Laffite” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
