Biografia
Jean-Pierre Mocky (6 lipca 1929 - 8 sierpnia 2019), pseudonim Jean-Paula Adama Mokiejewskiego, był francuskim reżyserem, aktorem, scenarzystą i producentem.
Mocky urodził się w Nicei we Francji w rodzinie polskich imigrantów, Jeanne Żylińskiej i Adama Mokiejewskiego. Jego ojciec był Żydem, a matka katoliczką.
Mocky pojawił się jako aktor w filmie Gli Sbandati z 1955 roku oraz w wielu innych filmach, w tym w niektórych z tych, które także wyreżyserował (Solo, L'albatros, L'Ombre d'une szansa, Un Linceul n'a pas de poches). Jego film Le Miraculé z 1987 roku został zgłoszony na 37. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie.
Zaczynał jako aktor w kinie i teatrze. W szczególności zagrał w Les Casse-pieds Jeana Dréville'a (1948), Orphée Jeana Cocteau (1950) i Maski goryla Bernarda Borderiego (1957). Jednak sławę zyskał zwłaszcza we Włoszech dzięki roli w I Vinti Michelangelo Antonioniego.
Po pracy jako asystent u Luchino Viscontiego przy Senso (1954) i Federico Felliniego przy La strada (1954) napisał swój pierwszy film La Tête contre les murs (1959) i planował go sam wyreżyserować, ale producent wolał powierzyć to zadanie Georgesowi Franju. Rok później wyreżyserował film Les Dragueurs (1959). Od tego czasu nie przestaje strzelać.
Już w latach 60. udało mu się dotrzeć do szerokiej publiczności szalonymi komediami, takimi jak Zabawny parafianin (1963) i La Grande Lessive (1968). Po maju 1968 zwrócił się w stronę mroczniejszych filmów: Solo (1969), w którym ukazuje grupę młodych terrorystów skrajnej lewicy, a następnie L'Albatros (1971), który ukazuje korupcję polityków.
W latach 80. powrócił do sukcesów filmem potępiającym na rok przed dramatem Heysela wybryki niektórych kibiców piłkarskich („À mort l'arbitre”, 1984) oraz komedią potępiającą hipokryzję wokół pielgrzymki do Lourdes (Le Miraculé, 1987). W latach 90. i 2000. jego filmy odniosły mniejszy sukces, ale Mocky nadal kręcił z wielkim entuzjazmem.
Początkowo jego filmy poświęcone były powstaniu przeciwko restrykcjom narzuconym przez społeczeństwo. Później skupił się na farsie, jak w Bonsoir, gdzie bezdomny Alex (Michel Serrault) udaje kochanka lesbijki Caroline (Claude Jade), aby ocalić jej spadek od homofobicznych krewnych.
Kino Mocky’ego, często satyryczne i pamfletnicze, inspirowane jest na ogół prawdą społeczną. Pracował przy niewielkich środkach i kręcił bardzo szybko. Współpracował z Bourvilem („Zabawny parafianin”, „Miasto niewypowiedzianego strachu”, „La Grande Lessive” i „Ogier”), Fernandelem („Wymiana i życie”), Michelem Simonem („Czerwony ibis”), Michelem Serraultem (dwanaście filmów, w tym „Le Miraculé”), Francisem Blanche (pięć filmów, w tym „Miasto niewypowiedzianego strachu”), Jacqueline Maillan (pięć filmów), Jeanem Poiret (osiem filmów) oraz z gwiazdami Catherine Deneuve (Agent Kłopoty), Claude Jade (Bonsoir), Jane Birkin (Noir comme le pamiątkowe), Jeanne Moreau (Le Miraculé) i Stéphane Audran (Pora roku przyjemności).
W 2010 roku otrzymał Prix Henri-Langlois za całą swoją karierę oraz Nagrodę Alphonse Allais 2013. Międzynarodowe Festiwale Entrevues Filmowe w Belfort w 2012 roku i Cinémathèque française w 2014 roku poświęciły mu pełne retrospektywy.
Zmarł 8 sierpnia 2019 r.
Źródło: Artykuł „Jean-Pierre Mocky” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
