Biografia
Marcel Aymé (29 marca 1902 - 14 października 1967) był francuskim powieściopisarzem i dramaturgiem, piszącym także scenariusze i dzieła dla dzieci.
Marcel André Aymé urodził się w Joigny, w regionie Burgundii we Francji, jako najmłodszy z sześciorga dzieci. Jego ojciec, Joseph, był kowalem, a matka, Emma Monamy, zmarła, gdy miał dwa lata, po przeprowadzce rodziny do Tours. Marcel został wysłany do dziadków ze strony matki, do wioski Villers-Robert, miejsca, w którym miał spędzić następne osiem lat i które posłużyło za wzór dla fikcyjnej wioski Claquebue w prawdopodobnie najbardziej znanej z jego powieści, La Jument verte. W 1906 roku Marcel rozpoczął naukę w miejscowej szkole podstawowej. Ponieważ jego dziadek był zagorzałym antyklerykalnym republikaninem, koledzy z klasy, z których wielu miało bardziej tradycyjne poglądy, patrzyli na niego z pogardą. W związku z tym Marcel nie został ochrzczony przed osiągnięciem ósmego roku życia, prawie dwa lata po śmierci dziadka w 1908 r. Osierocony ponownie po śmierci babci dwa lata później, przez krótki czas mieszkał z innymi członkami rodziny, zanim przeniósł się do Dole, małego miasteczka w regionie Franche-Comte, aby zamieszkać z ciotką i uczęszczać do Collège de l'Arc, gdzie wykazał się większymi zdolnościami w matematyce niż w literaturze. Lata spędzone w szkole były nieprzyjemnym doświadczeniem, którego nigdy nie będzie wspominał z sentymentem.
Pomimo ciągłych problemów zdrowotnych, które zaczęły się już w dzieciństwie, Aymé mógł odbyć służbę wojskową rozpoczętą w 1919 roku w jednostce artylerii w okupowanej Nadrenii. W 1923 przeniósł się do Paryża, gdzie bezskutecznie pracował w banku, ubezpieczycielu i jako dziennikarz. Choć nie powiodło mu się w karierze reporterskiej, praca w gazecie pozwoliła mu odkryć miłość do pisania.
Jego pierwszą opublikowaną powieścią była Brûlebois (1926), a w 1929 jego La Table aux crevés zdobyła Prix Renaudot. Po wielkim sukcesie powieści La Jument verte (1933), przetłumaczonej na język angielski jako Zielona klacz, skupił się głównie na pisaniu i publikowaniu opowiadań, powieści i zbiorów opowiadań dla dzieci. Od 1935 roku zaczął także pisać scenariusze filmowe. W teatrze Marcel Aymé odniósł sukces swoimi sztukami Lucienne et le boucher, Clérambard (1949) – farsa i Tête des autres (1952), w których krytykował karę śmierci.
Zmarł w 1967 roku i został pochowany na Cimetière Saint-Vincent w dzielnicy Montmartre w Paryżu.
Jednym z najsłynniejszych opowiadań Aymé jest Le passe-muraille, czyli „Wędrowiec przez ściany”. W wieku 42 lat Dutilleul nagle odkrywa, że ma „niezwykły dar przenikania przez ściany z doskonałą łatwością”. To, co zaczyna się jako nowość, która sprawia mu przyjemność, kończy się popychaniem Dutilleula do coraz bardziej złowrogich zajęć.
Odwiedzający Paryż mogą zobaczyć pomnik ku jego czci na Place Marcel-Aymé, w dzielnicy Montmartre. Pomnik powstał na podstawie jego opowiadania „Le passe-muraille” („Wędrowiec przez ściany”).
Źródło: Artykuł „Marcel Aymé” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
