Biografia
Yves Duteil (urodzony 24 lipca 1949 w Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine) to francuski piosenkarz i autor tekstów. Jest trzecim dzieckiem, które rodzi się w rodzinie. Duteil jest znanym zwolennikiem języka francuskiego, praw dzieci i poszanowania środowiska. Duteil był burmistrzem Précy-sur-Marne w Seine et Marne od 1989 do 2014 roku.
W 1972 roku Yves Duteil odniósł pierwszy niewielki hit piosenką „Virages” (po angielsku: Turns). Umieszczony na jego debiutanckim albumie L'Écritoire z 1974 roku, dzieli sławę z takimi utworami, jak utwór tytułowy i z jego kolejnego albumu: „J'attends” (1976), „Tisserand”, „Les Batignolles” (okolica Paryża) itp.
Jego album „Tarentelle” z 1977 roku, który stał się jego najbardziej klasykiem, zawierał nie tylko jego najsłynniejszą piosenkę („Prendre un Enfant”), ale także takie utwory, jak utwór tytułowy „Le Petit Pont de Bois”, „Le Mur De La Prison D'En Face”, które stały się klasykami.
Zdolność Duteila do pisania pełnych miłości i wzruszających tekstów o słodkich i chwytliwych melodiach uczyniła go piosenkarzem znacznie bardziej kochanym niż chwalonym przez publiczność. Prawdopodobnie nie jest pierwszym, któremu udało się pozostać poza duchem show-biznesu, a jednocześnie zyskać dużą popularność, w końcu zrobił to także Hugues Aufray. Ale to chyba wzruszająca strona, wiedzieć, że mężczyzna wiedzie proste życie męża i ojca, grając koncerty bliższe przyjacielskiemu zgrupowaniu, w którym dzielą się czystymi emocjami.
W 2001 roku Duteil wydał „Sans Attendre”. Jest on bardziej introspektywny niż kiedykolwiek i z dużą skromnością podchodzi do niektórych aspektów swojego życia w sposób, który pozwala spojrzeć na życie z głębi serca, rozumianego w świetle duchowej miłości. W prosty sposób śpiewa o przyjaźni w trudnych czasach („Les Gestes Délicats”), współczuciu dla ojca, który nigdy nie okazywał mu tyle uczucia, co nigdy nie przeszkadza Duteilowi odpowiadać z miłością i wyśpiewuje wszystkie miłe słowa, jakie znalazł pod adresem ojca, niezależnie od tego, jakie było jego dzieciństwo („Lettre À Mon Père”). I chyba najbardziej wzruszający utwór: „Pour Que Tu Ne Meures Pas”, który dla tych, którzy rozumieją tekst, wywoła łzy wzruszenia, gdy w bardzo skromny sposób traktuje o chorobie żony Yvesa Duteila, a który niesie głęboką radość i wiarę w życie i miłość, ponieważ tyle miłości jest zawarte w tej piosence. To prawdopodobnie jedno z najbardziej pełnych miłości i nadziei nagrań, jakie nagrał. I pozostawia nas pod koniec słuchania z uśmiechem radości i wdzięczności, że życie jest tak wspaniałym darem.
W Niemczech piosenki Duteila są interpretowane na język francuski i niemiecki przez belgijsko-niemieckiego piosenkarza Didiera Caesara z kwartetu Stéphane & Didier et Cie, który przetłumaczył na język niemiecki piosenki „La tarentelle” (Die Tarantella), „La puce et le pianiste” (Der Floh und der Pianist), „Lucile et les libelulles” (Sibyll und die Libellen), „Il me manquait toujours” (Es fehlt mir immer noch) i „Prendre un enfant par la main” (Nimm ein Kind an deine Hand). Ta piosenka została przetłumaczona i zaśpiewana w 2001 roku przez słynnego niemieckiego Liederachera Reinharda Meya pod tytułem „Gib einem Kind deine Hand”. Teksty niemieckich piosenek można znaleźć na stronie internetowej www.deutsche-chanson-texte.de. Do chwili obecnej Duteil napisał w sumie 208 piosenek.
Źródło: Artykuł „Yves Duteil” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
