Biografia
Vivien Leigh (ur. 5 listopada 1913 w Darjeeling w Indiach - zm. 8 lipca 1967 w Londynie w Anglii) była angielską aktorką znaną z ról w Hollywood i brytyjskim teatrze. Dwukrotnie zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki za rolę Scarlett O’Hary w „Przeminęło z wiatrem” (1939) i Blanche DuBois w „Tramwaju zwanym pożądaniem” (1951). Obie te kreacje ugruntowały jej miejsce wśród największych aktorek klasycznego kina.
Leigh była jedynym dzieckiem Ernesta Hartleya, brytyjskiego brokera i Gertrude Yackjee, która miała anglo-indyjskie i ormiańskie pochodzenie. Dzieciństwo spędziła pomiędzy Anglią a Europą, uczęszczając do szkół klasztornych, a następnie w 1932 roku zapisała się do Królewskiej Akademii Sztuki Dramatycznej (RADA) w Londynie, przygotowując grunt pod jej karierę aktorską.
Jej debiut filmowy miał miejsce w Things Are Look Up (1934), a następnie zagrała w filmach brytyjskich, takich jak Fire Over England (1937), gdzie zagrała u boku Laurence'a Oliviera. Ich zawodowa współpraca szybko przerodziła się w głośny romans, który wzbudził publiczną fascynację.
Przełomową rolą Leigh była Scarlett O’Hara w „Przeminęło z wiatrem” (1939), rolą, w której pokonała setki aktorek w legendarnych poszukiwaniach castingowych. Film stał się jednym z najsłynniejszych w historii kina, a jej kreacja zyskała międzynarodowe uznanie, zapewniając jej pierwszą nagrodę Akademii.
Leigh nadal grała w takich filmach jak Waterloo Bridge (1940) i That Hamilton Woman (1941), często współpracując z Olivierem, którego poślubiła w 1940. Ich związek trwał 20 lat, podczas których stali się jedną z najbardziej szanowanych par w teatrze i filmie, występując razem w produkcjach szekspirowskich i trzech filmach.
W 1951 roku zdobyła swoją drugą nagrodę Akademii za Tramwaj zwany pożądaniem, w którym jej kreacja Blanche DuBois była głęboko osobista, odzwierciedlająca jej własne zmagania ze zdrowiem psychicznym.
Leigh cierpiała na chorobę afektywną dwubiegunową, która głęboko wpłynęła na jej karierę i relacje osobiste. Walczyła także z przewlekłą gruźlicą, zdiagnozowaną po raz pierwszy w połowie lat czterdziestych XX wieku, która ostatecznie doprowadziła do jej śmierci 8 lipca 1967 roku w wieku 53 lat.
Po rozwodzie z Olivierem w 1960 roku znalazła towarzystwo aktora Johna Merivale, który pozostał przy niej aż do jej śmierci.
Pomimo okresów niestabilności w karierze Leigh pozostaje jedną z najbardziej znanych aktorek swoich czasów. W 1999 roku Amerykański Instytut Filmowy (AFI) umieścił ją na 16. miejscu wśród największych kobiecych gwiazd filmowych klasycznego kina Hollywood. Zdobyła także nagrodę Tony za film Tovarich (1963), udowadniając, że jej talent wykracza poza film.
Jej uroda, talent i poświęcenie uczyniły z niej trwałą ikonę, a jej występy są nadal studiowane i celebrowane na całym świecie.
