Biografia
László Szabó (urodzony 24 marca 1936) to węgierski aktor, reżyser i scenarzysta. Od 1952 roku zagrał w ponad 120 filmach. Wśród nich znajduje się siedem filmów, które były pokazywane na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Urodził się jako syn Béli Szabó i Margit Gulyás.
W latach 1954-1956 był studentem Politechniki Budapeszteńskiej, podczas której występował w amatorskiej grupie teatralnej. Złożył podanie do Akademii Teatralnej i Filmowej jako aktor, ale nie został przyjęty. Jesienią 1956 opuścił kraj i udał się do Paryża.
Podobnie jak francuscy nowicjusze odwiedził także „uniwersytet historii filmu wolności” Henriego Langloisa w Cinématheque, obejrzał seriale, spotkał się i rozmawiał z reżyserami, którzy prezentowali ich filmy, a pisząc w „cahiers”, przeprowadził wspólnie z Busterem Keatonem wywiad z Jacques’em Rivette. On i przyjaciel wpadli na plan Chabrola (Cousins), od którego od razu otrzymał jednozdaniową rolę. A w kolejnym filmie Zamknięci na klucz, już dłuższym. Następnie Godard dał mu rolę przesłuchującego w Małym żołnierzu, po której pojawiły się inne role w nowszych filmach o Godardzie.
Jest ulubionym aktorem charakterystycznym wszystkich reżyserów nowej fali, każdy ma dla niego jakąś rolę, powierzają mu dziwne, boho postacie, które zawsze mają jakieś niepokojące i irytujące ukryte motywy.
Zainteresował się także reżyserią i nakręcił dwa francuskie filmy nowofalowe. Truffaut napisał pełną uznania recenzję zabawnego filmu noir Białe rękawiczki diabła. W rolę Zig-Ziga wcieliła się ulubiona antygwiazdorska aktorka nowej fali, Bernadette Lafont, i fajna gwiazda, Catherine Deneuve. Tutaj także można wyczuć pewność siebie i sardoniczną ostrość nowych falowców. Jak wszyscy aktorzy-reżyserzy wydobywał ze swoich aktorek to, co najlepsze, umiejętnie mieszając czarny humor i czułość.
W międzyczasie od końca lat 60. występował w filmach węgierskich, a po wielu rolach charakterystycznych dostał od Zsolta Kézdi-Kovácsa główną rolę: Miklósa Dibusza, wielkiego snobka, organizatora sumaków, Miłego sąsiada.
Jego pierwszą i jedyną jak dotąd reżyserią węgiersko-francuską była ekranizacja powieści Nándora Giona „Sortűz for a Black Buffalo” oraz pierwszą i jak dotąd jedyną reżyserią węgierską: Człowiek, który spał w ciągu dnia
