Biografia
Arthur Higelin (urodzony 27 marca 1966), lepiej znany pod pseudonimem Arthur H , to francuski pianista, autor tekstów i piosenkarz. Najbardziej znany jest we Francji ze swoich występów na żywo – cztery z jego albumów zostały nagrane na żywo.
Jest synem francuskiego piosenkarza Jacquesa Higelina i Nicole Courtois oraz przyrodnim bratem piosenkarki Izïi Higelin oraz aktora teatralnego i filmowego, reżysera teatralnego i reżysera teledysków Kêna Higelina.
Po podróży po Indiach Zachodnich studiował muzykę w Bostonie, po czym wrócił do Paryża, gdzie rozwijał swój eklektyczny, ale bardzo osobisty styl muzyczny, czerpiąc z takich wpływów jak Thelonious Monk, Serge Gainsbourg, Sex Pistols, jazz, blues, muzyka Bliskiego Wschodu i tango. Po raz pierwszy wystąpił w 1988 roku w paryskich klubach jako lider trio z basistą Bradem Scottem i perkusistą Paulem Jothym.
Jego pierwszy album, Arthur H (1990), łączył eksperymenty rytmiczne i elementy bal-musette ze stylem wokalnym porównywanym do Toma Waitsa. W tym czasie odbył wiele tras koncertowych, szczególnie we Francji i Japonii, dodając czwartego członka zespołu, Jona Handelsmana (saksofon) i wyprodukował drugi album, Bachibouzouk (1992). Na początku 1993 roku spędził sześć tygodni w Magic Mirrors, zabytkowym cyrku, który później został wystawiony jako występ objazdowy i nagrany na albumie koncertowym En Chair et en os.
W 1996 roku wydał album Trouble Fête, po którym wystąpił przez sezon w Gymnase w Paryżu. Album koncertowy Fête Trouble (1997) zawierał niektóre utwory z tych koncertów, a także inne nagrane podczas trasy koncertowej po Afryce. W 1998 odbył tournée po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.
W 2000 roku napisał ścieżkę dźwiękową do filmu Michela Couvelarda Nierozłączni, zanim odbył tournee po Azji i Kanadzie. Jego kolejny album, Pour Madame X (2000), zawierał koncertujący zespół Nicolasa Repaca (gitara), Brada Scotta (kontrabas) i Laurenta Robina (perkusja).
W 2001 roku wziął udział w programie Le Cabaret Imprudent z „Le Cirque Cahin-caha”. W następnym roku wydał album Piano Solo, nagrany na żywo w studiu i składający się głównie z solowych interpretacji wcześniejszych utworów. Następnie ukazał się album zespołu Négresse Blanche (2003), zawierający utwory poświęcone pamięci takich znanych kobiet, jak Marilyn Kaddish i Bo Derek.
W 2005 roku planowana trasa koncertowa po Chinach została odwołana, a on wrócił do studia, aby nagrać album Adieu Tristesse. Był to największy sukces komercyjny w jego karierze i obejmował kilka duetów, jeden z ojcem, a drugi „Est-ce que tu aimes?” Z muzykiem -M- (Matthieu Chedid). Później odbył liczne tournee we Francji, Libanie i Kanadzie.
W 2006 roku opublikował książkę Onirique attaque, zawierającą teksty, refleksje i zdjęcia. Skomponował także ścieżkę dźwiękową do filmu L'homme qui rêvait d'un enfant w reżyserii Delphine Gleize. Ścieżkę dźwiękową wykonał zespół dzieci z miejscowej szkoły muzycznej.
Album Show Time, wydany pod koniec 2006 roku, został nagrany na żywo podczas trasy koncertowej i zawiera duety z Matthieu Chedidem, Pauline Croze, Lhasą de Sela i Jacques'em Higelinem. W czerwcu 2008 roku wydał album L'Homme du Monde, który zdobył nagrodę Pop/Rock Album Roku 2009 w La Victoire de la Musique. ...
Źródło: Artykuł „Arthur H” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
