Biografia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
Franz Antel (28 czerwca 1913 - 11 sierpnia 2007) był austriackim reżyserem-weteranem.
Urodzony w Wiedniu Antel w latach międzywojennych pracował głównie jako producent filmowy. Po II wojnie światowej zaczął na szeroką skalę pisać i reżyserować filmy. Pod koniec lat 40., 50. i 60. XX w. były to głównie komedie (romantyczne, slapstickowe i/lub muzyczne) oraz K.u.k. filmy, z których od tamtej pory wszystkie austriackie i niemieckie stacje telewizyjne stanowią podstawę programów weekendowych popołudni. Pomiędzy nimi znajduje się całkiem trzeźwy film o aferze Obersta (pułkownika) Redla, która wstrząsnęła monarchią austro-węgierską w przededniu I wojny światowej.
Od końca lat 60., zachęcony nowymi możliwościami, jakie w branży filmowej stworzyła rewolucja seksualna, Antel stopniowo przeniósł swoje główne zainteresowania na soft porno i sprośność. Zwłaszcza cykl filmów Wirtina („hostessy”), reżyserowany pod pseudonimem François Legrand, próbował zdobyć międzynarodowe uznanie. Tytuły obejmowały Słodkie grzechy seksownej Susan (1967), Seksowna Susan Sins Again (1969), Dzika, gotowa i seksowna (1969) i Don't Tell Daddy (aka Naughty Nymphs in the USA) (1972).
Wśród aktorów, z którymi współpracował Antel, byli Hans Moser, Paul Hörbiger, Oskar Werner, Curd Jürgens, Tony Curtis, Herbert Fux, Heinrich Schweiger, Arthur Kennedy, Carroll Baker, Edwige Fenech, George Hilton, Marisa Berenson, Britt Ekland, Andréa Ferréol.
Punktem zwrotnym w karierze Antela był rok 1981, kiedy zaadaptował na duży ekran sztukę teatralną Ulricha Bechera i Petera Presesa. Akcja Der Bockerer rozgrywa się od czasów Anschlussu 1938 r. aż do zakończenia wojny. Fabuła Der Bockerer opowiada o wiedeńskim rzeźniku nazwiskiem Karl Bockerer (Karl Merkatz), któremu zdrowy rozsądek, a nie intelekt podpowiada mu, aby przeciwstawił się nazistom i który ośmiela się stawiać opór tylko dlatego, że nigdy nie jest w pełni świadomy możliwych fatalnych konsekwencji swoich działań. Podczas gdy Bockerer i jego żona przechodzą wojnę bez szwanku, ich syn wstępuje do SA, ale po wewnętrznej intrygi zostaje wysłany na front i zabity.
Der Bockerer IV
Silne antyfaszystowskie przesłanie filmu, poruszające dialogi i kreacje crème de la crème austriackich aktorów i aktorek (Ida Krottendorf, Alfred Böhm, Heinz Marecek, Hans Holt, Dolores Schmidinger i wielu innych) sprawiły, że Der Bockerer stał się niezwykle udanym filmem i nadał nowy impuls karierze Antela. Nakręcił trzy sequele, które przedstawiają życie Bockererów aż do lat 60. XX wieku, a każdy z nich przedstawia kluczowe wydarzenie historyczne w Austrii lub jednym z sąsiednich krajów:
Der Bockerer II (1996) opowiada o dziesięcioletniej (1945-1955) okupacji Austrii przez mocarstwa sprzymierzone;
Akcja Der Bockerer III — Die Brücke von Andau (2000) rozgrywa się w czasie rewolucji węgierskiej 1956 roku; i w końcu
Der Bockerer IV — Der Prager Frühling (2003) zajmuje się Praską Wiosną 1968 roku Dubčka.
Antel opowiedział anegdotę na swój temat, jak, aby zasłużyć na swoją reputację kobieciarza, nosił w bagażu parę butów na wysokim obcasie, które następnie od czasu do czasu kładł na korytarzu przed swoim pokojem hotelowym – zwłaszcza gdy podróżował sam.
Powyższy opis pochodzi z artykułu na Wikipedii Franz Antel, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii.
