Biografia
Alexandre Tharaud (urodzony 9 grudnia 1968) to francuski pianista. Aktywnie działa na scenie koncertowej, ma na swoim koncie dużą i różnorodną dyskografię.
Urodzony w Paryżu Tharaud odkrył scenę muzyczną dzięki matce, która była nauczycielką tańca w Opéra de Paris, oraz ojcu, reżyserowi-amatorowi i śpiewakowi operetek. W ten sposób Tharaud jako dziecko pojawiał się w teatrach północnej Francji, gdzie rodzina spędzała wiele weekendów. Jego dziadek był skrzypkiem w Paryżu w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Z inicjatywy rodziców Alexandre rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku pięciu lat i wstąpił do Konserwatorium w 14. dzielnicy, gdzie jego nauczycielką była Carmen Taccon-Devenat, uczennica Marguerite Long.
W wieku 14 lat wstąpił do Conservatoire de Paris, gdzie w wieku 17 lat zdobył pierwszą nagrodę w klasie fortepianu Germaine Mounier. Pod okiem Theodora Paraskivesco opanował grę na fortepianie, a rady szukał i otrzymywał u Claude'a Helffera, Leona Fleishera i Nikity Magaloffa. W 1987 roku zdobył III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie im. Marii Canals w Barcelonie, a rok później na Konkursie Senigallia we Włoszech. W 1989 roku otrzymał II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym ARD w Monachium. Jego kariera szybko rozwijała się w Europie, a także w Ameryce Północnej i Japonii.
W 2009 roku wziął udział w spektaklu poświęconym Erikowi Satie z aktorem François Morelem. Wraz z piosenkarką Juliette zorganizował Dzień Satie w Cité de la musique, nagrany dla France Télévisions. Współpracował także z francuskim kompozytorem Thierrym Pécou, wykonując w październiku 2006 roku premierę swojego pierwszego koncertu fortepianowego w Théâtre des Champs-Élysées, a następnie go nagrywając.
W 2012 roku Tharaud wziął udział we francuskim filmie Amour Michaela Haneke, w którym zagrał samego siebie, u boku Jean-Louisa Trintignanta, Emmanuelle Rivy i Isabelle Huppert, choć stwierdził, że nie będzie to dla niego początek kariery filmowej.
The New York Times opisał jego grę Bacha podczas recitalu w 2005 roku jako „wyraźnie wyartykułowaną i żywo wyrytą”.
W 2015 roku Tharaud wystąpił jako główny wykonawca na koncercie Prinsengracht w Amsterdamie.
Podążając za Piano intime: rozmowy z Nicolasem Southonem (Philippe Rey, 2013), w 2017 roku Tharaud opublikował drugą książkę zatytułowaną Montrez-moi vos mains (Pokaż mi swoje ręce) (Grasset, 2017), w której opowiada o swojej karierze, metodach pracy, relacjach z kolegami, zróżnicowaniu odbiorców na całym świecie i osobistych odczuciach na temat życia muzyka. ...
Źródło: Artykuł „Alexandre Tharaud” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
