Biografia
Gabriel Bonheur Chanel (Coco) urodził się w 1883 roku. Kiedy zmarła jej matka, Coco miała zaledwie dwanaście lat. Ojciec porzuca ją i jej rodzeństwo w największym sierocińcu w regionie, klasztorze w Aubazine. Rozpoczęła pracę w Moulins jako pracownica sklepu u miejscowej modystki. W wieku dwudziestu pięciu lat poznała swoją pierwszą miłość, Ettiene Balsan, i zaczęła tam mieszkać. Coco zaczyna ozdabiać proste kapelusze ze słomy i filcu, tworząc piękne i nietuzinkowe projekty, przykuwające uwagę i podziw kobiet biorących udział w wyścigach konnych. Wkrótce potem zaczęli ją prosić o zaprojektowanie na zamówienie czapek, które uzupełniałyby ich popołudniowe stroje.
W latach 1912-1914 Coco otwiera sklep modniczy „Chanel Modes” w Paryżu i drugi w Deauville, gdzie szyje i sprzedaje kapelusze, proste luźne bluzki i koszulki. Ma wsparcie finansowe „Boya” Capela, jej kochanka po Balsanie, który wspierał jej plany i zachęcał do jej pomysłów. W 1916 roku Coco zaczyna produkować odzież z jerseyu, materiału używanego wcześniej wyłącznie na bieliznę. Chanel szyła i sprzedawała kapelusze, proste luźne bluzki i koszulki. Jej ubrania zostały zaprojektowane tak, aby można je było nosić bez gorsetów i miały mniejszą liczbę podszewek, dzięki czemu były lżejsze i mniej sztywne. W 1918 roku Chanel produkowała swetry rozpinane i bliźniaki. Zaadaptowała męskie swetry i pokazała je noszone na prostych, prostych spódnicach. W 1920 roku Chanel wprowadziła damskie spodnie z szerokimi nogawkami, wzorowane na marynarskich spodniach w kształcie dzwonu, które nazwała „spodniami żeglarskimi”. W tym czasie spopularyzowała także „małą czarną sukienkę”. Chanel nosiła swoje projekty, które zaadaptowała z tradycyjnej odzieży męskiej: płaszcze przeciwdeszczowe z paskiem, gładkie koszule z odkrytym dekoltem, marynarki, swetry rozpinane, spodnie i miękkie berety. Jej kardigany bez kołnierzyka były obszyte warkoczami, wyposażone w naszywane kieszenie i noszone z tweedowymi spódnicami do kolan. Jej proste sukienki z koszulą miały okrągłe proste dekolty lub dekolt w łódkę, luźno sięgały do połowy lub dolnej części łydki i były noszone z paskiem w talii lub na biodrach. Inne jej innowacje z tego okresu obejmowały duże, płaskie czarne kokardki, złocone guziki na marynarkach, sandały z paskiem i torebki ze złoconymi łańcuszkami. Wprowadziła sztuczną biżuterię i włączyła ją do swojego ogólnego tweedowego garnituru noszonego z rzędami sztucznych pereł lub złoconych łańcuszków. W latach trzydziestych XX wieku zleciła Fulco Di Verdura zaprojektowanie wyszukanej biżuterii kostiumowej z wykorzystaniem fałszywych i półszlachetnych kamieni w ostentacyjnych oprawach. W latach dwudziestych Coco wypuściła także swoje perfumy Chanel No. 5. Charakterystyczny styl Chanel osiągnął swój punkt kulminacyjny około 1923 roku w tym, co komentatorzy nazywali „wyglądem garconne”, który celebrował płaską klatkę piersiową, szczupłą, noszącą luźne, wygodne ubrania i krótką, chłopięcą fryzurę. W 1929 roku Coco otworzyła w swoim paryskim salonie butik, w którym sprzedawała akcesoria, takie jak torby, paski, szaliki i biżuterię. Zamknęła swój salon w 1939 roku, wraz z wybuchem II wojny światowej. W 1954 roku, w wieku siedemdziesięciu jeden lat, powróciła, otwierając po piętnastu latach na nowo swój dom i wprowadzając kolekcję, w skład której wchodziły schludne garnitury, które były jej znakiem rozpoznawczym przed wojną. Kontynuowała panowanie nad modą od 1954 do 1971, kiedy zmarła w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat. Od 1983 roku Karl Lagerfeld jest dyrektorem ds. projektowania Domu Chanel.
