Biografia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
Estelle Taylor (20 maja 1894 - 15 kwietnia 1958) była amerykańską aktorką z Hollywood, której kariera była najbardziej widoczna w epoce kina niemego lat dwudziestych XX wieku.
Urodzona jako Ida Estelle Taylor w Wilmington w stanie Delaware jako córka Harry'ego D Taylora i Idy LaBertha (Barrett) Taylor, Estelle wyszła za mąż trzy razy w ciągu swojego życia. Jej pierwszym mężem był bankier Kenneth Malcom Peacock, drugim William Harrison „Jack” Dempsey (Jack Dempsey, mistrz świata w boksie w wadze ciężkiej), a producent teatralny Paul Smith.
Po przeprowadzce do Hollywood zaczęła brać drobne role w filmach.
Jeden z pierwszych sukcesów Taylora miał miejsce w 1920 roku w filmie Fox „Podczas gdy Nowy Jork śpi” z Markiem McDermottem. Ona i McDermott grają trzy zestawy postaci w różnych okresach. Film ten zaginął przez dziesięciolecia, ale niedawno został odnaleziony i pokazany na festiwalu filmowym w Los Angeles. Taylor jest prawdopodobnie najlepiej pamiętana dzięki rolom w dramacie Monte Christo z 1922 r. u boku Johna Gilberta oraz niezwykle udanym Cecilu B. DeMillem z 1923 r. w reżyserii Dziesięciu Przykazań jako Miriam, siostra Mojżesza; jako Lukrecja Borgia w Warner Bros. z 1926 r. pierwszy pełnometrażowy film ze zsynchronizowanymi efektami dźwiękowymi Vitaphone i muzyczną ścieżką dźwiękową Don Juan z Johnem Barrymore, Mary Astor i Warnerem Olandem, Nowy Jork z 1927 r., u boku Ricardo Corteza i Lois Wilson, Street Scene z 1931 r. z Sylvią Sidney oraz nagrodzony Oscarem Cimarron i talkie Clara Bow, Call Her Savage z 1932 r.
Taylor poślubiła mistrza boksu wagi ciężkiej Jacka Dempseya w 1925 roku. Miała zagrać w filmie z aktorem Rudolphem Valentino, który przyniósłby jej szerszą sławę, ale zmarł tuż przed rozpoczęciem zdjęć. W 1928 roku ona i mąż Dempsey wystąpili w sztuce na Broadwayu zatytułowanej The Big Fight , luźno opartej na popularności boksu Dempseya, która miała 31 przedstawień w Majestic Theatre.
Kiedy rozwiodła się z Jackiem w lipcu 1933 roku, odeszła z 40 000 dolarów w gotówce, a także 3 ich samochody i majątek wart 150 000 dolarów. Kiedy fan podszedł do niej po zdjęcie z autografem, na którym widniało imię Jacka, rzekomo napisała: „To ostatni raz, kiedy ten sukinsyn będzie na mnie siedział”. Jej małżeństwo z Dempseyem nie przyniosło dzieci.
Taylor była bliską przyjaciółką urodzonej w Meksyku aktorki Lupe Vélez i wieczorem 13 grudnia 1944 roku spędziła kilka godzin w restauracji, jedząc kolację i drinki z aktorką, zanim Vélez wróciła do domu i popełniła samobójstwo. Doniesienia prasowe na krótko sprawiły, że Taylor ponownie znalazł się na pierwszych stronach gazet.
Ostatni występ Taylora w filmie miał miejsce w dramacie Południowiec z 1945 roku w reżyserii Jeana Renoira . W późniejszych latach Taylor poświęcała swój wolny czas swoim zwierzętom domowym i była prezesem i założycielką Kalifornijskiej Ligi Ochronnej Właścicieli Zwierząt. W 1953 roku Taylor służył w Miejskiej Komisji ds. Regulacji Zwierząt w Los Angeles w Kalifornii.
Taylor zmarła w 1958 roku. Od pewnego czasu cierpiała na raka i przez ostatnie sześć miesięcy była przykuta do łóżka.
Została pochowana na cmentarzu Hollywood Forever.
Za swój wkład w przemysł filmowy Estelle Taylor otrzymała gwiazdę w Hollywood Walk of Fame przy 1620 Vine Street w Hollywood w Kalifornii.
W nakręconym dla telewizji amerykańskiej w 1983 roku filmie biograficznym o bokserze Jacku Dempseyu w rolę Estelle Taylor wcieliła się brytyjska aktorka Victoria Tennant.
Opis powyżej z artykułu na Wikipedii Estelle Taylor, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii
