Biografia
Ludovico Maria Enrico Einaudi OMRI (urodzony 23 listopada 1955) to włoski pianista i kompozytor. Kształcił się w Conservatorio Verdi w Mediolanie, Einaudi rozpoczął karierę jako kompozytor muzyki klasycznej, później włączając inne style i gatunki, takie jak pop, rock, folk i muzyka świata.
Einaudi skomponował muzykę do wielu filmów i produkcji telewizyjnych, w tym do filmów „This Is England”, „Nietykalni”, „I'm Still Here”, „Nomadland”, telewizyjnego miniserialu „Doktor Żywago” i „Acquario” (1996), za który otrzymał nagrodę Grolla d'oro. Jego muzyka została wykorzystana jako ścieżka dźwiękowa do nagrodzonych Złotym Globem i Oscarem filmów Nomadland i Ojciec.
Wydał także kilka solowych albumów na fortepian i inne instrumenty, w szczególności I Giorni w 2001 r., Nightbook w 2009 r. i In a Time Lapse w 2013 r. 1 marca 2019 r. Einaudi ogłosiło siedmioczęściowy projekt o nazwie Seven Days Walking, który ukazał się w ciągu siedmiu miesięcy 2019 r.
Einaudi urodził się w Turynie w Piemoncie. Jego ojciec, Giulio Einaudi, był wydawcą współpracującym z takimi autorami, jak Italo Calvino i Primo Levi, oraz założycielem Giulio Einaudi Editore, a jego dziadek ze strony ojca, Luigi Einaudi, był prezydentem Włoch w latach 1948–1955. Jego matka, Renata Aldrovandi, grała mu na pianinie jako dziecko. Jej ojciec, Waldo Aldrovandi, był pianistą, dyrygentem operowym i kompozytorem, który po II wojnie światowej wyemigrował do Australii.
Einaudi zaczął komponować własną muzykę jako nastolatek, początkowo grając na gitarze ludowej. Swoją edukację muzyczną rozpoczął w Conservatorio Verdi w Mediolanie, uzyskując dyplom z kompozycji w 1982 roku. W tym samym roku rozpoczął naukę w klasie orkiestracji u Luciano Berio i otrzymał stypendium Tanglewood Music Festival. Według Einaudiego „[Luciano Berio] wykonał interesującą pracę z afrykańską muzyką wokalną i wykonał kilka aranżacji piosenek Beatlesów, i nauczył mnie, że w muzyce jest coś w rodzaju godności. Nauczyłem się od niego orkiestracji i bardzo otwarty sposób myślenia o muzyce. Uczył się także współpracując z muzykami takimi jak Ballaké Sissoko z Mali i Djivan Gasparyan z Armenii. Jego muzyka ma charakter ambientowy, medytacyjny, często introspektywny, czerpiący z minimalizmu i współczesnego popu.
Po studiach w konserwatorium w Mediolanie, a następnie u Berio, Einaudi spędził kilka lat komponując w tradycyjnych formach, w tym kilka kompozycji kameralnych i orkiestrowych. Wkrótce zyskał międzynarodową sławę, a jego muzyka była wykonywana w takich miejscach jak Teatro alla Scala, Tanglewood Music Festival, Lincoln Center i UCLA Center for Performing Arts.]
W połowie lat 80. zaczął szukać bardziej osobistego wyrazu w cyklach utworów tanecznych i multimedialnych, a później na fortepian.
Niektóre z jego współpracy w teatrze, wideo i tańcu obejmowały kompozycje dla Sul filo d'Orfeo w 1984 r., Time Out w 1988 r., spektakl teatru tańca stworzony wspólnie z pisarką Andreą De Carlo, The Wild Man w 1990 r. i Cesarz w 1991 r. Późniejsza współpraca obejmuje Salgari (Per terra e per mare) (1995), operę/balet zamówioną przez Arena di Verona z tekstami Emilio Salgari, Rabindranath Tagore i Charles Duke Jr oraz E.A. Poe (1997), który pomyślany został jako ścieżka dźwiękowa do niemych filmów. ...
Źródło: Artykuł „Ludovico Einaudi” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
