Biografia
Juliette Gréco (7 lutego 1927-23 września 2020) była francuską piosenkarką i aktorką. Jej najbardziej znane piosenki to „Paris Canaille” (1962, oryginalnie śpiewane przez Léo Ferré), „La Javanaise” (1963, napisane przez Serge’a Gainsbourga dla Gréco) i „Déshabillez-moi” (1967). Często śpiewała utwory do tekstów napisanych przez francuskich poetów, takich jak Jacques Prévert i Boris Vian, a także piosenkarzy, takich jak Jacques Brel i Charles Aznavour. Jej 60-letnia kariera zakończyła się ostatnią światową trasą koncertową zatytułowaną „Merci”, która rozpoczęła się w 2015 roku.
Jako aktorka Gréco grała role w filmach francuskich reżyserów, takich jak Jean Cocteau i Jean-Pierre Melville.
Juliette Gréco urodziła się w Montpellier we Francji jako córka nieobecnego korsykańskiego ojca, Gérarda Gréco; jej matka Juliette Lafeychine (1899–1978) pochodziła z Bordeaux. Jej rodowód wywodzi się częściowo z Grecji. W dzieciństwie nie otrzymała miłości od matki i cierpiała z powodu jej ostrych komentarzy, ponieważ była niechcianym dzieckiem, takich jak „Nie jesteś moją córką. Jesteś dzieckiem gwałtu”. Wychowywała się u dziadków ze strony matki w Bordeaux wraz ze starszą siostrą Charlotte. Po śmierci dziadków matka zabrała ich do Paryża. W 1938 roku została baletnicą w Opéra Garnier.
Kiedy wybuchła II wojna światowa, rodzina wróciła do południowo-zachodniej Francji. Gréco był studentem Institut Royal d'éducation Sainte Jeanne d'Arc w Montauban. Rodzina Gréco zaangażowała się w ruch oporu, a jej matka została aresztowana w 1943 r. Obie siostry zdecydowały się wrócić do Paryża, ale zostały schwytane i torturowane przez gestapo, a następnie we wrześniu 1943 r. uwięzione w więzieniu we Fresnes. Jej matkę i siostrę deportowano do Ravensbrück, a Juliette, mająca zaledwie 16 lat, przebywała w więzieniu przez kilka miesięcy, zanim została zwolniona. Po zwolnieniu przeszła osiem mil z powrotem do Paryża, aby odebrać swoje rzeczy z siedziby Gestapo. Jej była nauczycielka francuskiego i przyjaciółka jej matki, Hélène Duc, postanowiły się nią zaopiekować.
W 1945 roku matka i siostra Gréco wróciły z deportacji po wyzwoleniu Ravensbrück przez Armię Czerwoną. Gréco przeniosła się do Saint-Germain-des-Prés w 1945 r., po tym jak jej matka przeniosła się do Indochin, zostawiając Gréco i jej siostrę.
Gréco stał się wielbicielem bohemy niektórych intelektualistów powojennej Francji. Duc wysłał ją na zajęcia aktorskie prowadzone przez Solange Sicard. Zadebiutowała w sztuce Victor ou les Enfants au pouvoir w listopadzie 1946 roku i zaczęła prowadzić audycję radiową poświęconą poezji.
Jej przyjaciel Jean-Paul Sartre zainstalował ją w hotelu La Louisiane i skomentował, że Greco ma „miliony wierszy w swoim głosie”. Była znana wielu pisarzom i artystom działającym w Saint-Germain-des-Prés, takim jak Albert Camus, Jacques Prévert i Boris Vian, zyskując tym samym przydomek la Muse de l'existentialisme.
Gréco spędziła lata po wyzwoleniu, odwiedzając kawiarnie Saint-Germain-des-Prés, zanurzając się w politycznej i filozoficznej kulturze bohemy. Regularnie bywała w miejscach muzycznych i poetyckich, takich jak Le Tabou przy Rue Dauphine, poznała Jeana Cocteau i dostała rolę w filmie Cocteau Orphée (1950). ...
Źródło: Artykuł „Juliette Gréco” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA.
