Biografia
Sheldon „Shelly” Manne (11 czerwca 1920 - 26 września 1984) był amerykańskim perkusistą jazzowym. Najczęściej kojarzony z jazzem z Zachodniego Wybrzeża, znany był ze swojej wszechstronności, grał także w wielu innych stylach, m.in. Dixieland, swing, bebop, awangardowy jazz, a później fusion. Przyczynił się także do oprawy muzycznej setek hollywoodzkich filmów i programów telewizyjnych.
Ojciec Manne'a, Max Manne i wujkowie byli perkusistami. W młodości podziwiał wielu czołowych perkusistów swingowych tamtych czasów, zwłaszcza Jo Jonesa i Dave’a Tougha. Billy Gladstone, kolega ojca Manne'a i najbardziej podziwiany perkusista na nowojorskiej scenie teatralnej, udzielał nastoletniej Shelly wskazówek i zachęt.
Od tego czasu Manne szybko rozwijał swój styl w klubach przy 52. ulicy w Nowym Jorku pod koniec lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Jego pierwszą profesjonalną pracą w znanym big bandzie była praca w Bobby Byrne Orchestra w 1940 roku. W tamtych latach, gdy stał się znany, nagrywał z gwiazdami jazzu, takimi jak Coleman Hawkins, Charlie Shavers i Don Byas. Współpracował także z wieloma muzykami związanymi głównie z Duke'em Ellingtonem, takimi jak Johnny Hodges, Harry Carney, Lawrence Brown i Rex Stewart.
W 1942 roku, podczas II wojny światowej, Manne wstąpił do Straży Przybrzeżnej i służył do 1945 roku.
W 1943 roku Manne poślubił rakietę o imieniu Florence Butterfield (zwaną pieszczotliwie rodzinie i przyjaciołom jako „Flip”). Małżeństwo trwało 41 lat, aż do śmierci Shelly Manne.
Kiedy w latach czterdziestych XX wieku ruch bebopowy zaczął zmieniać jazz, Manne pokochał ten styl i szybko dostosował się do tego stylu, występując z Dizzym Gillespie i Charliem Parkerem. Mniej więcej w tym czasie współpracował także ze wschodzącymi gwiazdami, takimi jak Flip Phillips, Charlie Ventura, Lennie Tristano i Lee Konitz.
Manne zyskał sławę, kiedy na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych dołączył do zespołów roboczych Woody'ego Hermana, a zwłaszcza Stana Kentona, zdobywając nagrody i zdobywając popularność w czasach, gdy jazz był najpopularniejszą muzyką w Stanach Zjednoczonych. Dołączenie do hard-swingowego zespołu Hermana pozwoliło Manne'owi grać bebop, który uwielbiał. Z drugiej strony kontrowersyjny zespół z Kenton ze swoim „progresywnym jazzem” stwarzał przeszkody, a wiele skomplikowanych, przepracowanych aranżacji utrudniało swingowanie. Manne doceniał jednak muzyczną swobodę, jaką dał mu Kenton, i postrzegał ją jako okazję do eksperymentowania z wciąż bardzo innowacyjnym zespołem. Podjął wyzwanie, odnajdując nowe kolory i rytmy oraz rozwijając swoją umiejętność wspierania w różnych sytuacjach muzycznych.
Na początku lat pięćdziesiątych Manne opuścił Nowy Jork i osiadł na stałe na ranczu na peryferiach Los Angeles, gdzie wraz z żoną hodował konie. Od tego momentu odegrał ważną rolę w szkole jazzowej West Coast, występując na scenie jazzowej Los Angeles z Shortym Rogersem, Hamptonem Hawesem, Redem Mitchellem, Artem Pepperem, Russem Freemanem, Frankiem Rosolino, Chetem Bakerem, Leroyem Vinnegarem, Pete Jolly, Howardem McGhee, Bobem Gordonem, Conte Candoli, Sonny Crissem i wieloma innymi. Wiele jego nagrań z tego okresu zostało wykonanych dla Lestera Koeniga's Contemporary Records, gdzie przez pewien czas Manne miał kontrakt jako „ekskluzywny” artysta (to znaczy potrzebował pozwolenia na nagrywanie dla innych wytwórni). ...
Źródło: Artykuł „Shelly Manne” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
