Biografia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
Henry Jaglom to urodzony w Londynie amerykański reżyser i dramaturg.
Jaglom urodził się w żydowskiej rodzinie w Londynie w Anglii, jako syn Marie (z domu Stadthagen) i Simona M. Jagloma, którzy pracowali w branży importowo-eksportowej. Jego ojciec pochodził z zamożnej rodziny z Rosji, a matka z Niemiec. Wyjechali do Anglii ze względu na reżim nazistowski. Przez matkę jest potomkiem filozofa Mosesa Mendelssohna.
Jaglom trenował pod okiem Lee Strasberga w Actors Studio w Nowym Jorku, gdzie grał, pisał i reżyserował teatr i kabaret poza Broadwayem, zanim pod koniec lat 60. osiedlił się w Hollywood. W ramach kontraktu z Columbia Pictures Jaglom wystąpił w takich serialach telewizyjnych jak Gidget i Latająca zakonnica oraz w wielu filmach, w tym w Raid tysiąca samolotów Borisa Sagala (1969), Napęd, powiedział Jacka Nicholsona (1971), Ostatni film Dennisa Hoppera (1971), nigdy nie ukończony Po drugiej stronie wiatru Orsona Wellesa i nie tylko.
Na przejście Jagloma od grania w filmach do ich tworzenia duży wpływ miały doświadczenia z oglądania włoskiego filmu 8½ (1963). "Film zmienił moją tożsamość. Zdałem sobie sprawę, że chcę robić filmy. Nie tylko to, ale zrozumiałem, o czym chcę robić filmy: w pewnym stopniu o swoim życiu. "
Jaglom rozpoczął karierę filmową współpracując z Nicholsonem przy montażu Easy Rider Hoppera (1969), a zadebiutował jako scenarzysta/reżyser filmem A Safe Place (1971) z Tuesday Weld, Nicholson i Welles w rolach głównych. Jego następny film, Tracks (1976), z udziałem Hoppera, był jednym z pierwszych filmów badających psychologiczne koszty wojny w Wietnamie dla Ameryki. Jego trzecim filmem, pierwszym, który odniósł komercyjny sukces, były komediowe igraszki Siedzące kaczki (1980).
Jaglom zagrał w czterech ze swoich najbardziej osobistych filmów - Zawsze, ale nie na zawsze (1985), Ktoś do kochania (1987) z Orsonem Wellesem w jego pożegnalnym przedstawieniu Nowy Rok (1989), w którym pojawił się David Duchovny, oraz Wenecja/Wenecja (1992) z francuską gwiazdą Nelly Alard.
W 1983 roku Jaglom nagrał rozmowy podczas lunchu z Orsonem Wellesem w Ma Maison w Los Angeles. Zredagowane transkrypcje tych sesji pojawiają się w książce Petera Biskinda My Lunches With Orson: Conversations Between Henry Jaglom and Orson Welles (2013).
Jako dramaturg napisał cztery sztuki, które z sukcesem wystawiano na scenach Los Angeles: The Waiting Room (1974), A Safe Place (2003), Always—But Not Forever (2007) i Just 45 Minutes from Broadway (2009/2010). Jaglom jest bohaterem filmu dokumentalnego Henry'ego Alexa Rubina i Jeremy'ego Workmana Who Is Henry Jaglom? (1997).
Opis powyżej z artykułu na Wikipedii Henry Jaglom, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii.
