Biografia
Claude Sautet (23 lutego 1924 - 22 lipca 2000) był francuskim reżyserem i scenarzystą.
Był kronikarzem powojennego społeczeństwa francuskiego. W sumie nakręcił pięć filmów ze swoją ulubioną aktorką Romy Schneider.
Urodzony w Montrouge, Hauts-de-Seine we Francji, Sautet najpierw studiował malarstwo i rzeźbę, a następnie rozpoczął studia na uniwersytecie filmowym w Paryżu, gdzie rozpoczął karierę, a później został producentem telewizyjnym. Jego pierwszy film, Hello Smile! (pierwotnie Bonjour Sourire) został wydany w 1956 roku.
Międzynarodowy rozgłos zdobył filmem Rzeczy życia (Les Chooses de la vie, 1970), do którego napisał i wyreżyserował, podobnie jak pozostałe jego późniejsze filmy. Z Michelem Piccoli w roli męskiej film był pokazywany w konkursie na festiwalu w Cannes w 1970 roku. Film ożywił także karierę Romy Schneider; zagrała w kilku późniejszych filmach Sauteta. W kolejnym filmie Max i śmieciarze (Max et les Ferrailleurs, 1971) Schneider wcieliła się w prostytutkę, zaś w Césarze i Rozalii (César et Rosalie, 1972) wcieliła się w zamężną kobietę, która radzi sobie z ponownym pojawieniem się dawnej miłości.
Vincent, François, Paul i inni (Vincent, Paul, François i les Autres, 1974) to jeden z najbardziej uznanych filmów Sauteta. Czterech mężczyzn z klasy średniej spotyka się na wsi w każdy weekend, głównie po to, aby porozmawiać o swoim życiu. Oprócz Piccoli w filmie wystąpili Yves Montand, Gérard Depardieu i Stéphane Audran. Peter Bradshaw z The Guardian w artykule w hołdzie złożonym Michelowi Piccoli z 2020 r. uznał, że jest to „prawdopodobnie najlepszy” z „pięciu bardzo dobrze ocenianych filmów”, przy tworzeniu których aktor i reżyser współpracowali. Sautet odniósł jeszcze większy sukces krytyczny dzięki Mado (1976).
Jego film Prosta historia (Une Histoire simple, 1978) był nominowany do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. W filmie ponownie wystąpiła Schneider, tym razem jako niezadowolona pracująca kobieta po czterdziestce. Za tę rolę otrzymała nagrodę Cezara dla najlepszej aktorki.
W latach 80. nakręcił tylko dwa filmy Kelner! (Garçon!, 1983), dramat z Yvesem Montandem w roli kelnera w średnim wieku oraz komedia Kilka dni ze mną (Quelques Jours Avec Moi, 1988).
Claude Sautet zdobył Srebrnego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji oraz Cezara dla najlepszego reżysera za Serce zimą (Un cœur en hiver, 1992) i ponownie otrzymał Cezara za Nelly i pana Arnaudów (Nelly et Monsieur Arnaud, 1995). W obu filmach wystąpiła Emmanuelle Béart. Oprócz własnej reżyserii pisał także scenariusze dla innych reżyserów.
Claude Sautet zmarł na raka wątroby w Paryżu 22 lipca 2000 roku i tam został pochowany na cmentarzu Montparnasse.
W 2001 roku, od 5 maja do 14 lipca, Canal Plus wyemitował jedenaście swoich filmów fabularnych w ich ostatecznych wersjach, nawiązując do współpracy z Béatrice Valbin.
Powyższy opis pochodzi z artykułu na Wikipedii Claude Sautet, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów w Wikipedii.
13 wygrywa I 18 nominacje
