Biografia
Roland Petit (13 stycznia 1924 - 10 lipca 2011) był francuskim dyrektorem zespołu baletowego, choreografem i tancerzem. Kształcił się w szkole baletowej Opery Paryskiej i zyskał sławę dzięki swoim kreatywnym baletom.
Petit, syn projektantki obuwia Rose Repetto, urodził się w Villemomble pod Paryżem. Uczył się w szkole baletowej Paris Opéra Ballet pod kierunkiem Gustave'a Ricaux i Serge'a Lifara, a zaczął tańczyć w corps de ballet w 1940. Założył Ballets des Champs-Élysées w 1945 i Ballets de Paris w 1948 w Théâtre Marigny, z Zizi Jeanmaire jako gwiazdą tancerza.
Petit współpracował z Constantem Lambertem (Ballabile - 1950), Henrim Dutilleux (Le Loup - 1953), Serge'em Gainsbourgiem, Yvesem Saint-Laurentem i Césarem Baldaccinim oraz brał udział w kilku filmach francuskich i amerykańskich. W 1965 powrócił do Opery Paryskiej, aby wystawić Notre Dame de Paris (z muzyką Maurice'a Jarre'a). Kontynuował reżyserię baletów dla największych teatrów Francji, Włoch, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Kanady i Kuby.
W 1968 roku jego balet Turangalîla wywołał małą rewolucję w Operze Paryskiej. Cztery lata później, w 1972, założył Ballet National de Marseille ze sztuką „Pink Floyd Ballet”. Kierował Ballet National de Marseille przez następne 26 lat. Przy wystroju swoich baletów współpracował ściśle z malarzem Jeanem Carzou (1907–2000), ale także z innymi artystami, takimi jak Max Ernst.
Twórca ponad 50 baletów wszystkich gatunków, stworzył choreografie dla mnóstwa słynnych międzynarodowych tancerzy. Odmówił darmowych efektów technicznych; nie przestał wymyślać na nowo swojego stylu, języka i stał się mistrzem w sztuce pas de deux i baletu narracyjnego, ale odnosił sukcesy także w baletach abstrakcyjnych. Współpracował także z nouveaux réalistes, takimi jak Martial Raysse, Niki de Saint Phalle i Jean Tinguely.
Le jeune homme et la mort („Młody człowiek i śmierć”) z 1946 roku (libretto: Jean Cocteau) uważany jest za jego opus magnum i jest jednocześnie jego najbardziej znanym dziełem; choreografia i kostiumy zachwycają nowoczesnością. W swoim balecie Carmen z 1949 roku w niezwykły sposób wykorzystał en dedans, potraktując Turangalîlę w sposób niefiguratywny.
Wśród filmów, w których brał udział, znajdują się Symfonia en blanc René Chanasa i François Ardoina (film krótkometrażowy z 1942 r. o historii tańca), w którym wystąpił jako tancerz; choreografia do filmu Alicja w krainie czarów z 1948 r., Szklany pantofelek w 1954 r., Wszystko, co się dzieje (z innymi) w 1956 r. i Black Tights jako choreograf, scenarzysta i tancerz w 1960 r.
W 1994 roku otrzymał nagrodę Prix Benois de la Danse jako choreograf.
W 1954 roku Petit poślubił tancerkę Zizi Jeanmaire, która występowała w wielu jego dziełach. Jego wspomnienia ukazały się w 1993 roku pod tytułem J'ai dansé sur les flots („Tańczyłem na falach”). On i Jeanmaire mieli jedną córkę, Valentine Petit, tancerkę i aktorkę.
Petit zmarł w Genewie w Szwajcarii w wieku 87 lat na białaczkę w 2011 roku.
Źródło: Artykuł „Roland Petit” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
