Biografia
Danielle Frida Hélène Boccara (29 października 1940 - 1 sierpnia 1996) była urodzoną w Maroku francuską piosenkarką włoskiego pochodzenia, która występowała i nagrywała w wielu językach, w tym francuskim, hiszpańskim, angielskim, włoskim, niemieckim, holenderskim i rosyjskim.
Boccara urodził się w Casablance w Maroku w rodzinie żydowskiej pochodzenia włoskiego, która mieszkała w Tunezji, zanim osiedlili się w Maroku. W wieku 17 lat przeprowadziła się z Casablanki do Paryża we Francji, gdzie ostatecznie rozpoczęła karierę artystyczną jako piosenkarka. Boccara miał także brata i siostrę w showbiznesie, kompozytorów Jean-Michela Braque (z domu Roger Boccara) i Linę Boccarę. Jej syn, Tristan Boccara, urodził się w połowie lat 70. XX wieku i także został piosenkarzem znanym jako Goldinski (jest także kompozytorem, pianistą i aranżerem).
W 1964 roku Boccara zgłosiła piosenkę „Autrefois” („W przeszłości”) do komisji selekcyjnej francuskiego Konkursu Piosenki Eurowizji, ale nie udało jej się. Pięć lat później na Konkursie Piosenki Eurowizji 1969, który odbył się w Madrycie w Hiszpanii, reprezentowała Francję wykonując „Un jour, un enfant” („Dzień, dziecko”) – z muzyką Émile’a Sterna i tekstem Eddy’ego Marnay’a. Jej piosenka zajęła pierwsze miejsce wraz z zgłoszeniami z Holandii, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii. Po raz pierwszy i ostatni zwycięzcą został ogłoszony więcej niż jeden kraj.
Jej zawodowym partnerem był autor tekstów Eddy Marnay (większość piosenek wykonywanych przez Boccarę została przez niego napisana), ale wykonywała także utwory skomponowane przez Jacquesa Brela, Georgesa Brassensa, Charlesa Aznavoura, Émile’a Sterna, Michela Legranda, Michela Magne’a, Nino Rotę i Mikisa Theodorakisa.
„Cent mille chansons” („Sto tysięcy piosenek”) zostało nagrane w 1968 roku i przyniosło jej złotą płytę, „Un jour, un enfant” (1969) przyniosło jej platynową płytę, a „Pour vivre Ensemble” („Aby żyć razem”, 1971) przyniosło jej kolejne złoto. Inne jej słynne piosenki to „Cherbourg avait raison” (1961), „Aujourd'hui” (1965), „Le moulins de mon cœur” (1969), „L'enfant aux cymbales” (1969), „Belle du Luxembourg” (1969), „La croix, l'étoile et le croissant” (1970), „Venise va mourir” (1970), „Trop jeune ou trop vieux” (1971), „Valdemosa” (1976), „L'année où Piccoli jouait Le Chooses de la vie” (1978), „Un monde en sarabande” (1979) i „La prière” (1979). Pod koniec lat 60. nagrała także „Un pays pour nous”, piosenkę będącą francuską wersją „Somewhere” (z musicalu West Side Story). Leonard Bernstein, który skomponował oryginalną melodię, oświadczył, że wersja Boccary jest jego ulubioną.
Boccara odnowiła swoje kontakty z Eurowizją, uczestnicząc we francuskich finałach krajowych w 1980 r. – wykonując „Un enfant de France” – oraz w 1981 r. – z „Voilà comment je t'aime”. Jednak żadna piosenka nie została wybrana. Zmarła w 1996 roku w Paryżu we Francji w wieku 55 lat na infekcję płuc, po pogorszeniu się stanu zdrowia.
Źródło: Artykuł „Frida Boccara” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
