Biografia
Serge Lifar ( ukraiński : Сергій Михайлович Лифар, Serhіy Mуkhailovуch Lуfar ) (15 kwietnia [ OS 2 kwietnia] 1905 - 15 grudnia 1986) był ukraińskim tancerzem baletowym i choreografem, znanym jako jeden z najwybitniejszych tancerzy baletowych XX wieku wiek. Lifar był nie tylko tancerzem, ale także choreografem, reżyserem, pisarzem, teoretykiem tańca i kolekcjonerem.
Jako mistrz baletu Opery Paryskiej w latach 1930–1944 i 1947–1958 poświęcił się przywróceniu poziomu technicznego Baletu Opery Paryskiej, przywracając mu miejsce jednego z najlepszych zespołów na świecie.
Lifar urodził się w Kijowie w Imperium Rosyjskim. Jego rok urodzenia jest oficjalnie podany jako 1904 (jak na ukraińskim znaczku z 2004 roku upamiętniającym jego stulecie). Został uczniem Bronisławy Niżyńskiej w jej studiu baletowym „Szkoła Ruchu” w Kijowie w 1920 roku.
W 1921 opuścił Rosję Sowiecką i został zauważony przez Siergieja Diagilewa, który wysłał go do Turynu w celu doskonalenia techniki u Enrico Cecchettiego.
Zadebiutował w Baletach Rosyjskich w 1923, gdzie w 1925 został głównym tancerzem. Lifar był uważany za następcę Niżyńskiego w Baletach Rosyjskich. W wieku 21 lat został obsadzony u boku Tamary Karsaviny w Roméo i Julii Niżyńskiej (1926, partytura Constanta Lamberta); Karsavina był dwa razy starszy. Zapoczątkował główne role w trzech baletach Balanchine'a dla Ballet Russes, w tym w La Chatte (1927) z partyturą francuskiego kompozytora Henri Saugueta i na podstawie bajki Ezopa, która przedstawiała słynne wejście Lifara do „rydwanu” utworzonego przez jego męskich towarzyszy; Oda Léonide Massine i Apollona Musagète (1928) z partyturą Strawińskiego przedstawiającą narodziny greckiego boga Apolla i jego spotkanie z trzema muzami: Kaliopą, Polihymnią i Terpsichore; oraz Le Fils prodigue (Syn marnotrawny) (1929) z partyturą Siergieja Prokofiewa, ostatni wielki balet epoki Diagilewa.
Po śmierci Diagilewa w 1929 roku 24-letni Lifar został zaproszony przez Jacques'a Rouché do objęcia kierownictwa podupadającego pod koniec XIX wieku baletu Opery Paryskiej. Lifar nadał zespołowi nową siłę i cel, zapoczątkowując odrodzenie baletu we Francji i zaczął tworzyć pierwszy z wielu baletów dla tego zespołu. Te odniosły natychmiastowy sukces, jak na przykład Les Créatures de Prométhée (1929), osobista wersja Le Spectre de la Rose (1931); i L'Après-midi d'un faune (1935); Icare (1935), z kostiumami i wystrojem Picassa; Istar (1941); oraz Suite en Blanc (1943), którą zakwalifikował jako balet neoklasyczny.
W ramach swoich wysiłków na rzecz ożywienia tańca Lifar uważał, że podstawowe zasady baletu – w szczególności pięć pozycji stóp – uniemożliwiają tancerzowi mobilność. Skodyfikował dwie dodatkowe pozycje, znane jako pozycja szósta i siódma, ze stopami skierowanymi do wewnątrz, a nie na zewnątrz, jak w pierwszych pięciu pozycjach. Pozycje szósta i siódma nie były wynalazkiem Lifara, ale odrodzeniem pozycji, które istniały już w XVIII wieku, kiedy w balecie klasycznym istniało dziesięć pozycji stóp; a ich zastosowanie ogranicza się do choreografii Lifara. ...
Źródło: Artykuł „Serge Lifar” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
