Biografia
Philip Seymour Hoffman (23 lipca 1967 - 2 lutego 2014) był amerykańskim aktorem, reżyserem i producentem. Najbardziej znany ze swoich charakterystycznych ról drugoplanowych i charakterystycznych – zazwyczaj nędzarzy, ekscentryków, łobuzów i odmieńców – Hoffman grał w wielu filmach, w tym w rolach głównych, od początku lat 90. aż do swojej śmierci w 2014 roku.
Już jako nastolatek zafascynowany teatrem Hoffman studiował aktorstwo w Tisch School of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim. Karierę ekranową rozpoczął od odcinka serialu Prawo i porządek z 1991 r., a w filmach zaczął występować od 1992 r. Uznanie zyskał dzięki rolom drugoplanowym w filmach Zapach kobiety (1992), Boogie Nights (1997), Szczęście (1998), Patch Adams (1998), Wielki Lebowski (1998), Magnolia (1999), Utalentowany pan Ripley (1999), Prawie Słynna (2000), Pijana miłość (2002) i Przyszła Polly (2004). Od czasu do czasu zaczął grać główne role, a za rolę autora Trumana Capote w Capote (2005) zdobył wiele wyróżnień, w tym Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Profil Hoffmana stale rósł i otrzymał trzy kolejne nominacje do Oscara za drugoplanową rolę brutalnie szczerego oficera CIA w Wojnie Charliego Wilsona (2007), księdza oskarżonego o pedofilię w Wątpliwości (2008) i charyzmatycznego przywódcy ruchu o charakterze scjentologicznym w Mistrzu (2012).
Choć pracował głównie przy filmach niezależnych, w tym The Savages (2007) i Synecdoche, New York (2008), Hoffman pojawił się także w Flawless (1999) i hollywoodzkich hitach, takich jak Twister (1996) i Mission: Impossible III (2006), a także w jednej ze swoich ostatnich ról, jako Plutarch Heavensbee w serialu Igrzyska Śmierci (2013–15). Jego debiutem filmowym był film fabularny Jack Goes Boating (2010). Hoffman był także znakomitym aktorem teatralnym i reżyserem. W 1995 roku dołączył do off-broadwayowskiego LAByrinth Theatre Company, gdzie reżyserował, produkował i występował w wielu przedstawieniach teatralnych. Jego występy w trzech sztukach na Broadwayu – True West w 2000 r., Long Day's Journey in Night w 2003 r. i Śmierć komiwojażera w 2012 r. – przyniosły mu nominacje do nagrody Tony.
88 wygrywa I 87 nominacje
