Biografia
Ekaterina Sergeevna Maximova ( ros . Екатерина Сергеевна Максимова ; 1 lutego 1939 - 28 kwietnia 2009) była radziecką i rosyjską baletnicą drugiej połowy XX wieku, cieszącą się międzynarodowym uznaniem. Przez 30 lat była primabaleriną Teatru Bolszoj, pedagogiem baletu, Artystką Ludową ZSRR i Federacji Rosyjskiej, zwyciężczynią międzynarodowych konkursów baletowych, laureatką wielu prestiżowych nagród międzynarodowych i rosyjskich, profesorem GITIS, profesorem honorowym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, akademikiem Rosyjskiej Akademii Sztuk oraz członkiem Komitetu Wykonawczego Rosyjskiego Centrum Counseil International De La Danse, UNESCO.
Maximova urodziła się 1 lutego 1939 roku w Moskwie w dobrze wykształconej rodzinie. Jej dziadkiem ze strony matki był Gustav Shpet, rosyjski filozof, historyk filozofii, psycholog, teoretyk sztuki i tłumacz (znał 17 języków) pochodzenia niemiecko-polskiego. Jej matka Tatiana Maximova (z domu Shpet) była dziennikarką i redaktorką wydawnictwa, a ojciec Siergiej Maximow był inżynierem.
Do Moskiewskiej Szkoły Baletowej (obecnie Moskiewska Akademia Baletowa) została przyjęta w wieku 10 lat i w tym samym roku, co jej przyszły partner i mąż Władimir Wasiliew. Ich współpraca baletowa rozpoczęła się w szkole.
Była baletnica Baletu Maryjskiego Elizaveta Gerdt była instruktorką Maximovej w szkole baletowej. Maximova ukończyła moskiewską szkołę baletową w 1958 roku i w tym samym roku dołączyła do Baletu Bolszoj. Jeszcze jako uczennica baletu zdobyła pierwszą nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Baletowym w 1957 roku.
Pierwszym baletem Maximovej jako tancerki baletu Bolszoj był Kamienny kwiat (w głównej roli Kateriny). Jej występ był tak imponujący, że w 1959 roku wybrano ją na pierwsze tournee Bolszoj w USA. Prasa amerykańska nazwała ją „małym elfem” i uzupełniała jej technikę, wdzięk i styl artystyczny, mimo że prawdziwą sensacją tej trasy była legendarna Galina Ulanova. Później Ulanova przez wiele lat była trenerką baletu Maximovej w Bolszoj.
W 1961 roku jako młoda baletnica Maximova wystąpiła wraz z Władimirem Wasiliewem w skierowanym do europejskich i amerykańskich widzów filmie ZSRR z otwartym sercem, w którym wcielili się w tancerzy baletowych. Premiera odbyła się w Paryżu we Francji, gdzie Maximova i Wasiliew przybyli jako nowożeńcy.
Według profesjonalistów zajmujących się baletem Maximova posiadała idealne baletowe linie ciała, swobodne skoki i obroty oraz nieskazitelną przejrzystość techniczną. Zaczynała jako liryczna baletnica tańcząca tytułowe role w baletach klasycznych Giselle, Dziadku do orzechów (Maria), Fontannie Bakczysaraju (Maria), Kopciuszku i Śpiącej królewnie (Aurora), ale swój zapierający dech w piersiach talent artystyczny i wirtuozerię techniczną rozwinęła dzięki ciężkiej pracy i oddaniu swojej sztuce. Umożliwiło jej to poszerzenie zakresu artystycznego o zabawną Kitri (Don Kichot), komiczną Elizę Doolittle (Galatea) i dramatyczne role Julii, Frygii (Spartakus), Anyuty (opowiadanie Czechowa „Anna na szyi”), Tatiany (Oniegin), które najpełniej przetestowały jej aktorskie umiejętności dramatyczne.
Maximova poważnie uszkodziła kręgosłup podczas próby w 1975 roku i niektórzy lekarze nie wierzyli, że będzie jeszcze chodzić, ale w 1976 roku wróciła na scenę. ...
Źródło: Artykuł „Ekaterina Maximova” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
