Biografia
Urodzony w Paryżu we Francji, jako syn stolarza, którego żona zmarła, gdy ich syn miał pięć lat, Marcel Carné rozpoczął karierę jako krytyk filmowy, zostając redaktorem tygodnika Hebdo-Films i pracując dla Cinémagazine i Cinémonde w latach 1929–1933. W tym samym okresie pracował przy filmie niemym jako asystent operatora u reżysera Jacques’a Feydera. W wieku 25 lat Carné wyreżyserował już swój pierwszy film krótkometrażowy Nogent, Eldorado du dimanche (1929). Asystował Feyderowi (i René Clairowi) przy kilku filmach aż do La kermesse héroïque (1935).
Feyder przyjął zaproszenie do pracy w Anglii dla Alexandra Kordy, dla którego nakręcił Rycerz bez zbroi (1937), umożliwił jednak Carné przejęcie jako reżysera jego projektu Jenny (1936). Film zapoczątkował udaną współpracę z surrealistycznym poetą i scenarzystą Jacquesem Prévertem. Ta współpraca trwała kilkanaście lat, podczas których Carné i Prévert stworzyli swoje najlepiej zapadające w pamięć filmy. Wspólnie zaangażowali się w ruch filmowy realizmu poetyckiego, przedstawiający tragedie fatalistyczne.
Podczas niemieckiej okupacji Francji podczas II wojny światowej Carné pracował w strefie Vichy, gdzie udaremnił próby kontrolowania sztuki przez reżim; kilku członków jego zespołu było Żydami, w tym Joseph Kosma i scenograf Alexandre Trauner. W trudnych warunkach nakręcili najbardziej ceniony film Carné Les Enfants du paradis (Rajskie dzieci, 1945), który ukazał się po wyzwoleniu Francji. Pod koniec lat 90. film został uznany za „Najlepszy francuski film stulecia” w ankiecie przeprowadzonej wśród 600 francuskich krytyków i profesjonalistów. Po wojnie on i Prévert podążyli za tym triumfem, tworząc wówczas najdroższą produkcję, jaką kiedykolwiek podjęto w historii francuskiego filmu. Jednak wynik, zatytułowany Les Portes de la nuit, został negatywnie oceniony przez krytyków i poniósł porażkę kasową, w związku z czym był to ich ostatni ukończony film.
W latach pięćdziesiątych reputacja Carné była w zaćmieniu. Krytycy Cahiers du Cinema, którzy stali się twórcami Nowej Fali, odrzucili go i przypisywali zasługi jego filmowi wyłącznie Prevertowi. Poza hitem Les Tricheurs z 1958 r., powojenne filmy Carné odniosły jedynie nierówny sukces, a wiele z nich spotkało się z niemal bezlitosną negatywną krytyką ze strony prasy i przedstawicieli branży filmowej. W 1958 Carné był przewodniczącym jury 6. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Carné nakręcił swój ostatni film w 1976 roku.
Carné był gejem i nie ukrywał tego. Kilka jego późniejszych filmów zawiera odniesienia do męskiego homoseksualizmu lub biseksualizmu. Jego dawnym partnerem był Roland Lesaffre, który pojawił się w wielu jego filmach.
W 1989 roku w ramach Harvard Film Studies Edward Baron Turk opublikował książkę, w której opowiedział jego historię pod tytułem Dziecko raju: Marcel Carné i złoty wiek kina francuskiego.
Marcel Carné zmarł w 1996 roku w Clamart, Hauts-de-Seine i został pochowany na Cimetière Saint-Vincent na Montmartre.
Powyższy opis pochodzi z artykułu na Wikipedii Marcel Carné, licencja CC-BY-SA, pełna lista autorów w Wikipedii.
