Biografia
Reżyser, dziennikarz i producent António Lopes Ribeiro (1908-1995) był centralną postacią w historii kina portugalskiego pierwszej połowy XX wieku. Krytyk filmowy od końca lat dwudziestych XX wieku, wspierający europejską awangardę kinematograficzną oraz estetyczną i techniczną odnowę kina portugalskiego. Swój pierwszy film, Bailando ao sol, wyreżyserował w 1928 r. i brał udział w kręceniu filmów J. Leitão de Barrosa Nazaré, praia de pescadores (1929), Lisboa, Crónica Anedótica i Maria do Mar (1930). Krótko przed tym odbył długą podróż do wielkich studiów filmowych Paryża, Berlina i Moskwy, gdzie zapoznał się z najnowszymi technikami i tendencjami, a także poznał Claira, Renoira, Langa, Pabsta, Eisensteina i Wiertowa. Jego pierwszym filmem dźwiękowym był Gado Bravo (1934), nakręcony z udziałem kilku żydowskich aktorów i techników filmowych, którzy właśnie uciekli z hitlerowskich Niemiec. Pierwszym dużym filmem propagandowym Ribeiro dla Nowego Państwa był A Revolução de Maio (Rewolucja majowa, 1937), do którego scenariusz napisał wspólnie z António Ferro, założycielem i dyrektorem Secretariado da Propaganda Nacional (Krajowe Biuro Propagandy/SPN). W następnym roku towarzyszył głowie państwa, prezydentowi Óscarowi Carmonie, w podróży do portugalskich kolonii w Afryce, kręcąc aktualne materiały, które zostaną wykorzystane w kilku filmach dokumentalnych, a także w jego drugim propagandowym filmie fabularnym Feitiço do Império (1940). Również w 1938 r. Ribeiro rozpoczął produkcję dla SPN pierwszej kroniki filmowej New State, Jornal Português, która trwała do 1951 r. Wraz ze swoją firmą produkcyjno-dystrybucyjną Sociedade Portuguesa de Actualidades Cinematográficas (SPAC) wyprodukował i wyreżyserował wiele propagandowych filmów dokumentalnych na zlecenie Nowego Państwa, zyskując w ten sposób reputację oficjalnego filmowca reżimu i wzmacniając jego wpływy w społeczeństwie. Sponsorowany przez państwo Sindicato Nacional dos Profissionais de Cinema (Krajowy Związek Profesjonalistów Filmowych). W 1941 założył Produções António Lopes Ribeiro, firmę producencką, która wydała słynne komedie, takie jak O Pai Tirano (1941), O Pátio das Cantigas (1942, reż. jego brat Francisco Ribeiro) czy A Vizinha do Lado (1945); Pierwszy film fabularny Manoela de Oliveiry, Aniki-Bóbó (1942); czy dramaty historyczne, takie jak Amor de Perdição (1943), Frei Luis de Sousa (1950) i O Primo Basílio (1959). Do 1974 roku Ribeiro wyprodukował lub wyreżyserował dziesiątki propagandowych filmów dokumentalnych i kronik filmowych. W latach 1957-1974 był także autorem i gospodarzem cieszącego się dużą popularnością programu telewizyjnego o historii kina „O Museu do Cinema” („Muzeum Kina”).
