Biografia
Leopoldine Rysanek (14 listopada 1926 - 7 marca 1998) był austriackim sopranem dramatycznym.
Rysanek urodziła się w Wiedniu, a operowo zadebiutowała w 1949 roku w Innsbrucku. W 1951 roku ponownie otwarto Festiwal w Bayreuth, a nowy lider Wieland Wagner poprosił ją o zaśpiewanie Sieglindy w Walkirii. Był przekonany, że jej wyjątkowy, młody i piękny głos w połączeniu z rzadkimi zdolnościami aktorskimi zrobi furorę. Z dnia na dzień stała się gwiazdą, a rola Sieglinde towarzyszyła jej przez resztę kariery. Jej ostatni występ miał miejsce na Festiwalu w Salzburgu w sierpniu 1996 roku jako Klytämnestra w Elektrze Richarda Straussa.
Zadebiutowała w Metropolitan Opera w 1959 roku rolą Lady Makbet w Makbecie Verdiego, zastępując „wyrzuconą” z produkcji Marię Callas. W swojej długiej karierze zaśpiewała tam 299 przedstawień w 24 rolach. Wystąpiła w przedstawieniach Nabucco Verdiego, w tytułowej roli Ariadny na Naxos Ryszarda Straussa, Cesarzowej w Die Frau ohne Schatten również Straussa i Káťy Kabanovej Janáčka. Pożegnała się z nim w styczniu 1996 roku w roli Hrabiny w Damie pik Czajkowskiego.
Kilka miesięcy po przejściu na emeryturę została mianowana kuratorką Festiwalu Wiedeńskiego i tę funkcję piastowała aż do śmierci w Wiedniu w wieku 71 lat (podczas ostatnich występów w Met zdiagnozowano u niej raka kości). Dwa dni później jej pamięci zadedykowano inscenizację Lohengrina Wagnera z Benem Heppnerem w roli tytułowej w Metropolitan Opera. W tej operze śpiewała rolę Ortrudy w przedstawieniu z lat 1985–86.
Głos Leonie Rysanek zaliczany jest do kategorii spinto i sopranu dramatycznego. Chociaż jej głos plasował się w górnej części kategorii jugendlich-dramatisch i dramatischer Sopran w niemieckim repertuarze, był on wyłącznie dramatyczny jak na włoskie standardy operowe. Jej wytrzymałość w wysokiej tessiturze oper Straussa jest powszechnie chwalona.
Znana jest ze śpiewania muzyki Richarda Straussa. Szczególnie chwalono ją w rolach Cesarzowej (Kaiserin) w Die Frau ohne Schatten, tytułowej roli w Salome, Marschallina w Der Rosenkavalier i Chryzothemis w Elektrze. Czasami śpiewała Ariadnę/Prima Donnę w Ariadnie na Naxos oraz główne role kobiece w rzadko wystawianych operach Straussa (Die ägyptische Helena i Die Liebe der Danae). Jednakże, ostrożna, by nie grać poza swoją ligą, zmierzyła się z Salome dopiero w 1972 roku, kiedy miała 46 lat, chociaż rolę Sieglinde zachowała w swoim aktywnym repertuarze od wczesnych lat 20. do 62. Unikała propozycji zaśpiewania Izoldy w Tristanie i Izoldzie Wagnera, pomimo spekulacji, że ta rola będzie dla niej idealna. Śpiewała Brunhildę w Walküre w 1950 roku w Innsbrucku, ale już nie wróciła do tej roli. W wywiadach stwierdziła, że ogromny szacunek, jaki darzyła koleżankę Birgit Nilsson, wpłynął na to, że unikała charakterystycznych ról tej sopranistki. Jeden z jej występów w Walkirii odbył się w tym samym tygodniu, co występ Gildy w Rigoletcie.
Rysanek śpiewał często tytułową rolę Toski, a kilka razy Turandot. Śpiewała także Leonorę w Fidelio Beethovena. ...
Źródło: Artykuł „Leonie Rysanek” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
