Biografia
Yehudi Menuhin, baron Menuhin (22 kwietnia 1916 - 12 marca 1999) był urodzonym w Ameryce skrzypkiem i dyrygentem, który większość swojej kariery wykonawczej spędził w Wielkiej Brytanii. Powszechnie uważany jest za jednego z najwybitniejszych skrzypków XX wieku. Grał na Soil Stradivarius, uważanym za jedno z najlepszych skrzypiec włoskiego lutnika Antonio Stradivariego.
Yehudi Menuhin urodził się w Nowym Jorku w rodzinie litewskich Żydów. Poprzez swojego ojca Mosze wywodził się z dynastii rabinicznej. Pod koniec 1919 roku Moshe i jego żona Marutha (z domu Sher) otrzymali obywatelstwo amerykańskie i zmienili nazwisko rodowe z Mnuchin na Menuhin. Siostrami Menuhina były pianistka koncertująca i działaczka na rzecz praw człowieka Hephzibah oraz pianistka, malarka i poetka Yaltah.
Pierwszą naukę gry na skrzypcach Menuhina rozpoczął w wieku czterech lat u Sigmunda Ankera (1891–1958); jego rodzice chcieli, aby Louis Persinger go uczył, ale Persinger odmówił. Menuhin już w młodym wieku wykazywał wyjątkowy talent muzyczny. Jego pierwszy publiczny występ miał miejsce 21 stycznia 1921 roku jako akompaniator innego cudownego dziecka, pianistki Violi Walters, podczas sobotniego poranka Golden Hour w Imperial Theatre. Menuhin miał wtedy pięć lat. Dwa lata później, gdy miał siedem lat, Menuhin wystąpił jako skrzypek solowy z Orkiestrą Symfoniczną San Francisco w 1923 r. Następnie Persinger zgodził się go uczyć i akompaniował mu na fortepianie podczas jego pierwszych kilku solowych nagrań w latach 1928–29.
Julia Boyd zapisuje: „12 kwietnia 1929 r. [Semperoper] odwołała swój reklamowany program, aby zrobić miejsce dla występu dwunastoletniego Yehudi Menuhina. Tego wieczoru zagrał koncerty skrzypcowe Bacha, Beethovena i Brahmsa dla zachwyconej publiczności… Tydzień wcześniej Yehudi grał w Berlinie z Filharmonią pod dyrekcją Bruno Waltera, co spotkało się z równie entuzjastycznym przyjęciem.
Krytyk prasowy tak napisał o jego występie w Berlinie: „Na podium wchodzi gruby blondyn i od razu podbija wszystkie serca, bo w nieodparcie absurdalny sposób, jak pingwin, na przemian kładzie jedną nogę, to drugą. Ale czekaj: przestaniesz się śmiać, kiedy przykłada smyczek do skrzypiec, żeby zagrać Koncert skrzypcowy E-dur Bacha nr 2”.
Kiedy Menuhinowie przenieśli się do Paryża, Persinger zasugerował Menuhinowi, aby udał się do starego nauczyciela Persingera, belgijskiego wirtuoza i pedagoga Eugène Ysaÿe. Menuhin miał jedną lekcję z Ysaÿe, ale nie podobała mu się metoda nauczania Ysaÿe i jego podeszły wiek. Zamiast tego udał się do rumuńskiego kompozytora i skrzypka George’a Enescu, pod którego okiem dokonał nagrań z kilkoma akompaniatorami fortepianowymi, w tym ze swoją siostrą Hephzibah. Był także uczniem Adolfa Buscha w Bazylei. W szwajcarskim mieście przebywał nieco ponad rok, gdzie zaczął pobierać lekcje także języka niemieckiego i włoskiego.
Według Henry'ego A. Murraya Menuhin napisał: „Właściwie patrzyłem w swoim zwykłym stanie, będąc w połowie nieobecnym we własnym świecie, a w połowie w teraźniejszości. Zwykle mogłem w ten sposób „wycofać się”. Myślałem też, że moje życie jest związane z instrumentem i czy zrobię to sprawiedliwie? — Yehudi Menuhin, komunikacja osobista, 31 października 1993. ...
Źródło: Artykuł „Yehudi Menuhin” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.
